حَدَّثَنَا أَحْمَدُ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا عَمْرٌو، أَنَّ أَبَا النَّضْرِ، حَدَّثَهُ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَاحِكًا حَتَّى أَرَى مِنْهُ لَهَوَاتِهِ، إِنَّمَا كَانَ يَتَبَسَّمُ. قَالَتْ وَكَانَ إِذَا رَأَى غَيْمًا أَوْ رِيحًا عُرِفَ فِي وَجْهِهِ. قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ النَّاسَ إِذَا رَأَوُا الْغَيْمَ فَرِحُوا، رَجَاءَ أَنْ يَكُونَ فِيهِ الْمَطَرُ، وَأَرَاكَ إِذَا رَأَيْتَهُ عُرِفَ فِي وَجْهِكَ الْكَرَاهِيَةُ. فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ مَا يُؤْمِنِّي أَنْ يَكُونَ فِيهِ عَذَابٌ عُذِّبَ قَوْمٌ بِالرِّيحِ، وَقَدْ رَأَى قَوْمٌ الْعَذَابَ فَقَالُوا {هَذَا عَارِضٌ مُمْطِرُنَا}"
Аҳмад, Ибн Ваҳбдан, у Амрдан: Абун Назр унга Сулаймон ибн Ясордан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжасидан ривоят қилди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни тилчаси кўринадиган даражада (қаҳ-қаҳ) кулганларини кўрмаганман, фақат табассум қилардилар. (Оиша) айтди: У киши булут ёки шамолни кўрсалар, юзларида (хавотир) билинарди. Мен: Эй Расулуллаҳ, одамлар булутни кўрсалар, унда ёмғир бўлишини умид қилиб қувонадилар, сизни эса уни кўрганингизда юзингизда ёқтирмаслик билинишини кўраман, дедим. У: «Эй Оиша, унда азоб бўлмаслигидан мен нимага хотиржам бўлай? Бир қавм шамол билан азобланган; бир қавм эса азобни кўриб: Бу бизга ёмғир келтирувчи булутдир, деган эдилар» дедилар.