حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ زَعَمَ السُّدِّيُّ عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ سَعْدٍ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ فَتْحِ مَكَّةَ أَمَّنَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّاسَ إِلاَّ أَرْبَعَةَ نَفَرٍ وَامْرَأَتَيْنِ وَسَمَّاهُمْ وَابْنُ أَبِي سَرْحٍ . فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ وَأَمَّا ابْنُ أَبِي سَرْحٍ فَإِنَّهُ اخْتَبَأَ عِنْدَ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَلَمَّا دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّاسَ إِلَى الْبَيْعَةِ جَاءَ بِهِ حَتَّى أَوْقَفَهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ بَايِعْ عَبْدَ اللَّهِ فَرَفَعَ رَأْسَهُ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ثَلاَثًا كُلُّ ذَلِكَ يَأْبَى فَبَايَعَهُ بَعْدَ ثَلاَثٍ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ " أَمَا كَانَ فِيكُمْ رَجُلٌ رَشِيدٌ يَقُومُ إِلَى هَذَا حَيْثُ رَآنِي كَفَفْتُ يَدِي عَنْ بَيْعَتِهِ فَيَقْتُلُهُ " . فَقَالُوا مَا نَدْرِي يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا فِي نَفْسِكَ أَلاَ أَوْمَأْتَ إِلَيْنَا بِعَيْنِكَ قَالَ " إِنَّهُ لاَ يَنْبَغِي لِنَبِيٍّ أَنْ تَكُونَ لَهُ خَائِنَةُ الأَعْيُنِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ أَخَا عُثْمَانَ مِنَ الرَّضَاعَةِ وَكَانَ الْوَلِيدُ بْنُ عُقْبَةَ أَخَا عُثْمَانَ لأُمِّهِ وَضَرَبَهُ عُثْمَانُ الْحَدَّ إِذْ شَرِبَ الْخَمْرَ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, деди: бизга Аҳмад ибнул-Муфаззал ривоят қилди, деди: бизга Асбот ибн Наср ривоят қилди, деди: ас-Суддий Мусъаб ибн Саъддан, у Саъддан ривоят қилди деб даъво қилди, у деди: Макка фатҳ қилинган куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тўрт киши ва икки аёлдан бошқа одамларга омонлик берди, ва уларнинг исмларини айтди, ва Ибн Абу Сарҳ ҳам. Сўнг у ҳадисни зикр қилди. У деди: Ибн Абу Сарҳга келсак, у Усмон ибн Аффон ҳузурида яшириниб олди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам одамларни байъатга чақирганида, Усмон уни олиб келиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурида тўхтатди ва: «Эй Аллаҳнинг Набийси, Абдуллаҳни байъат қилиб ол» деди. Шунда у бошини кўтариб унга уч марта қаради, ҳар сафар бош тортди, ва уч мартадан кейин уни байъат қилди. Сўнг саҳобаларига юзланиб: «Сизларнинг ичингизда бир рашиду (оқил) киши йўқ эдики, мен уни байъат қилишдан қўлимни тортганимни кўрганда туриб уни ўлдирса?» деди. Улар: «Эй Расулуллаҳ, биз қалбингда нима борлигини билмадик, кўзинг билан бизга ишора қилсанг бўларди» дедилар. У: «Албатта, Набийга кўзининг хоинлиги бўлиши (яширин ишора билан ўлдиртириши) ярашмайди» деди. Абу Довуд деди: Абдуллаҳ Усмоннинг эмизишдан биродари эди, Валид ибн Уқба эса Усмоннинг онаси томонидан биродари эди, ва Усмон унга хамр ичгани учун ҳад урган эди.