حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ زَعَمَ السُّدِّيُّ عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ سَعْدٍ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ فَتْحِ مَكَّةَ اخْتَبَأَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ أَبِي سَرْحٍ عِنْدَ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَجَاءَ بِهِ حَتَّى أَوْقَفَهُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَايِعْ عَبْدَ اللَّهِ . فَرَفَعَ رَأْسَهُ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ثَلاَثًا كُلُّ ذَلِكَ يَأْبَى فَبَايَعَهُ بَعْدَ ثَلاَثٍ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ " أَمَا كَانَ فِيكُمْ رَجُلٌ رَشِيدٌ يَقُومُ إِلَى هَذَا حَيْثُ رَآنِي كَفَفْتُ يَدِي عَنْ بَيْعَتِهِ فَيَقْتُلَهُ " . فَقَالُوا مَا نَدْرِي يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا فِي نَفْسِكَ أَلاَّ أَوْمَأْتَ إِلَيْنَا بِعَيْنِكَ قَالَ " إِنَّهُ لاَ يَنْبَغِي لِنَبِيٍّ أَنْ تَكُونَ لَهُ خَائِنَةُ الأَعْيُنِ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Аҳмад ибн ал-Муфаззал ривоят қилди, бизга Асбот ибн Наср ривоят қилди. У айтди: ас-Суддий Мусъаб ибн Саъддан, у Саъддан ривоят қилди. У айтди: Макка фатҳи куни бўлганида, Абдуллаҳ ибн Саъд ибн Абу Сарҳ Усмон ибн Аффон ҳузурида яширинди. Сўнг у уни олиб келиб, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам олдида тўхтатди ва: «Эй Расулуллаҳ, Абдуллаҳни байъат қилинг», деди. У бошини кўтариб, унга уч марта қаради, ҳар сафар бош тортди. Уч (мартадан) кейин уни байъат қилдилар. Сўнг саҳобаларига юзланиб дедилар: «Сизларнинг оранглизда бир рашид (тўғри фикрли) киши йўқмидики, мен уни байъат қилишдан қўлимни тортганимни кўрганда, туриб уни ўлдирсайди?» Улар: «Эй Расулуллаҳ, биз сизнинг кўнглингиздагини билмадик. Нега бизга кўзингиз билан ишора қилмадингиз?» дедилар. У: «Пайғамбарга кўзлари хиёнаткор бўлиши муносиб эмас», дедилар.