حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمَرْوَزِيُّ ابْنُ شَبُّويَةَ، حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ فِي الْمُزَّمِّلِ { قُمِ اللَّيْلَ إِلاَّ قَلِيلاً * نِصْفَهُ } نَسَخَتْهَا الآيَةُ الَّتِي فِيهَا { عَلِمَ أَنْ لَنْ تُحْصُوهُ فَتَابَ عَلَيْكُمْ فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ } وَنَاشِئَةُ اللَّيْلِ أَوَّلُهُ وَكَانَتْ صَلاَتُهُمْ لأَوَّلِ اللَّيْلِ يَقُولُ هُوَ أَجْدَرُ أَنْ تُحْصُوا مَا فَرَضَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ مِنْ قِيَامِ اللَّيْلِ وَذَلِكَ أَنَّ الإِنْسَانَ إِذَا نَامَ لَمْ يَدْرِ مَتَى يَسْتَيْقِظُ وَقَوْلُهُ { أَقْوَمُ قِيلاً } هُوَ أَجْدَرُ أَنْ يُفْقَهَ فِي الْقُرْآنِ وَقَوْلُهُ { إِنَّ لَكَ فِي النَّهَارِ سَبْحًا طَوِيلاً } يَقُولُ فَرَاغًا طَوِيلاً .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ал-Марвазий ибн Шаббуя ривоят қилди, менга Али ибн Ҳусайн отасидан, у Язид ан-Наҳвийдан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У Муззаммил (сураси) ҳақида айтди: «‹Тунда — озгина (қисмидан) бўлак — қоим бўл, унинг ярмида› (оятини) ‹Аллаҳ сизлар уни (тўлиқ) ҳисоблай олмаслигингизни билди, бас, тавбангизни қабул қилди, энди Қуръандан муяссар бўлганини ўқинглар› деган оят насх қилди (ҳукмини бекор қилди). ‹Ношиатул-лайл› — туннинг аввалидир, уларнинг намозлари туннинг аввалида бўлар эди. (Аллаҳ) шуни айтади: бу Аллаҳ сизларга фарз қилган тун қиёмини ҳисоблашингизга лойиқроқ, чунки инсон ухласа, қачон уйғонишини билмайди. Унинг ‹ақваму қийла› дегани — бу Қуръанни англашга лойиқроқ дегани. Унинг ‹албатта сенга кундузда узун банд қилинган иш бор› дегани — узун бўш вақт бор, демоқдир».