حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ أَبَاهُ، حَدَّثَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا خَافَ قَوْمًا قَالَ " اللَّهُمَّ إِنَّا نَجْعَلُكَ فِي نُحُورِهِمْ وَنَعُوذُ بِكَ مِنْ شُرُورِهِمْ " .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Муоз ибн Ҳишом ривоят қилди, менга отам, у Қатодадан, у Абу Бурда ибн Абдуллаҳдан ривоят қилдики, унинг отаси унга ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир қавмдан қўрқсалар: «Аллаҳумма иннаа нажъалука фий нуҳуриҳим ва наъузу бика мин шуруриҳим (Эй Аллаҳ, биз Сени уларнинг бўғизларига (қарши) қўямиз ва уларнинг ёмонликларидан Сенга сиғинамиз)», деб айтар эдилар.