باب الاِطْمَأْنِينَةِ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ ثَابِتٍ، قَالَ كَانَ أَنَسٌ يَنْعَتُ لَنَا صَلاَةَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَكَانَ يُصَلِّي وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ حَتَّى نَقُولَ قَدْ نَسِيَ.
Абул-Валид бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Собитдан: У деди: Анас бизга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини таърифлаб берар эди. У намоз ўқир, рукудан бошини кўтарся, биз ‹унутди› дейдиган даражада (узоқ) тик турар эди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ رُكُوعُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَسُجُودُهُ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَبَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ قَرِيبًا مِنَ السَّوَاءِ.
Абул-Валид бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Ҳакамдан, у Ибн Абу Лайлодан, у Барў розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг рукуси, саждаси, рукудан бошини кўтаргани ва икки сажда ораси бир-бирига яқин (тенг) эди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، قَالَ كَانَ مَالِكُ بْنُ الْحُوَيْرِثِ يُرِينَا كَيْفَ كَانَ صَلاَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَذَاكَ فِي غَيْرِ وَقْتِ صَلاَةٍ، فَقَامَ فَأَمْكَنَ الْقِيَامَ، ثُمَّ رَكَعَ فَأَمْكَنَ الرُّكُوعَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَأَنْصَتَ هُنَيَّةً، قَالَ فَصَلَّى بِنَا صَلاَةَ شَيْخِنَا هَذَا أَبِي بُرَيْدٍ. وَكَانَ أَبُو بُرَيْدٍ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السَّجْدَةِ الآخِرَةِ اسْتَوَى قَاعِدًا ثُمَّ نَهَضَ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Айюбдан, у Абу Қилобадан: У деди: Молик ибн Ҳувайрис бизга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намози қандай бўлганини кўрсатар эди, бу намоз вақтидан ташқарида (таълим учун) эди. У туриб қиёмни (узун) қилди, сўнг руку қилиб рукуни (узун) қилди, сўнг бошини кўтариб бир оз жим турди. У деди: У бизга мана шу шайхимиз Абу Бурайднинг намозини ўқиб берди. Абу Бурайд охирги саждадан бошини кўтарса, ўтирган ҳолда меъёрга келар (рост ўтирар), сўнг (қиёмга) турар эди.