حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ ثَابِتٍ، قَالَ كَانَ أَنَسٌ يَنْعَتُ لَنَا صَلاَةَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَكَانَ يُصَلِّي وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ حَتَّى نَقُولَ قَدْ نَسِيَ.
Абул-Валид бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Собитдан: У деди: Анас бизга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини таърифлаб берар эди. У намоз ўқир, рукудан бошини кўтарся, биз ‹унутди› дейдиган даражада (узоқ) тик турар эди.