حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، أَنَّ مَالِكَ بْنَ الْحُوَيْرِثِ، قَالَ لأَصْحَابِهِ أَلاَ أُنَبِّئُكُمْ صَلاَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَذَاكَ فِي غَيْرِ حِينِ صَلاَةٍ، فَقَامَ، ثُمَّ رَكَعَ فَكَبَّرَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، فَقَامَ هُنَيَّةً، ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ هُنَيَّةً، فَصَلَّى صَلاَةَ عَمْرِو بْنِ سَلِمَةَ شَيْخِنَا هَذَا. قَالَ أَيُّوبُ كَانَ يَفْعَلُ شَيْئًا لَمْ أَرَهُمْ يَفْعَلُونَهُ، كَانَ يَقْعُدُ فِي الثَّالِثَةِ وَالرَّابِعَةِ. قَالَ فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَقَمْنَا عِنْدَهُ فَقَالَ " لَوْ رَجَعْتُمْ إِلَى أَهْلِيكُمْ صَلُّوا صَلاَةَ كَذَا فِي حِينِ كَذَا، صَلُّوا صَلاَةَ كَذَا فِي حِينِ كَذَا، فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَلْيُؤَذِّنْ أَحَدُكُمْ وَلْيَؤُمَّكُمْ أَكْبَرُكُمْ "
Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод бизга айтди, Айюбдан, у Абу Қилобадан: Молик ибн Ҳувайрис шерикларига: ‹Сизларга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини (қандай эканини) билдирмайми?› деди. У деди: Бу намоз вақтидан ташқарида эди. У турди, сўнг руку қилиб такбир айтди, сўнг бошини кўтариб бир оз турди, сўнг сажда қилди, сўнг бошини бир оз (кўтариб) турди. У мана шу шайхимиз Амр ибн Саламанинг намозини ўқиди. Айюб деди: У (Амр) мен уларни қилаётганини кўрмаган бир нарсани қилар эди — у учинчи ва тўртинчи (ракат)да ўтирар эди. У (Молик) деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдик, у зотнинг ҳузурида турдик. У зот: «Аҳлларингизга қайтсангиз, фалон намозни фалон вақтда ўқинг, фалон намозни фалон вақтда ўқинг. Намоз вақти келганда бирингиз азон айтсин ва каттангиз сизларга имом бўлсин», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، أَنَّ مَالِكَ بْنَ الْحُوَيْرِثِ، قَالَ لأَصْحَابِهِ أَلاَ أُنَبِّئُكُمْ صَلاَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَذَاكَ فِي غَيْرِ حِينِ صَلاَةٍ، فَقَامَ، ثُمَّ رَكَعَ فَكَبَّرَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، فَقَامَ هُنَيَّةً، ثُمَّ سَجَدَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ هُنَيَّةً، فَصَلَّى صَلاَةَ عَمْرِو بْنِ سَلِمَةَ شَيْخِنَا هَذَا. قَالَ أَيُّوبُ كَانَ يَفْعَلُ شَيْئًا لَمْ أَرَهُمْ يَفْعَلُونَهُ، كَانَ يَقْعُدُ فِي الثَّالِثَةِ وَالرَّابِعَةِ. قَالَ فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَقَمْنَا عِنْدَهُ فَقَالَ " لَوْ رَجَعْتُمْ إِلَى أَهْلِيكُمْ صَلُّوا صَلاَةَ كَذَا فِي حِينِ كَذَا، صَلُّوا صَلاَةَ كَذَا فِي حِينِ كَذَا، فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَلْيُؤَذِّنْ أَحَدُكُمْ وَلْيَؤُمَّكُمْ أَكْبَرُكُمْ "
Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод бизга айтди, Айюбдан, у Абу Қилобадан: Молик ибн Ҳувайрис шерикларига: ‹Сизларга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини (қандай эканини) билдирмайми?› деди. У деди: Бу намоз вақтидан ташқарида эди. У турди, сўнг руку қилиб такбир айтди, сўнг бошини кўтариб бир оз турди, сўнг сажда қилди, сўнг бошини бир оз (кўтариб) турди. У мана шу шайхимиз Амр ибн Саламанинг намозини ўқиди. Айюб деди: У мен уларни қилаётганини кўрмаган бир нарсани қилар эди — у учинчи ва тўртинчи (ракат)да ўтирар эди. У (Молик) деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдик, у зотнинг ҳузурида турдик. У зот: «Аҳлларингизга қайтсангиз, фалон намозни фалон вақтда ўқинг, фалон намозни фалон вақтда ўқинг. Намоз вақти келганда бирингиз азон айтсин ва каттангиз сизларга имом бўлсин», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ، مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الزُّبَيْرِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ كَانَ سُجُودُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَرُكُوعُهُ، وَقُعُودُهُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ قَرِيبًا مِنَ السَّوَاءِ.
Муҳаммад ибн Абдурраҳим бизга айтди: Абу Аҳмад Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Зубайрий бизга айтди: Мисъар бизга айтди, Ҳакамдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлодан, у Барўдан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саждаси, рукуси ва икки сажда орасида ўтиргани бир-бирига яқин (тенг) эди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ إِنِّي لاَ آلُو أَنْ أُصَلِّيَ بِكُمْ كَمَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِنَا. قَالَ ثَابِتٌ كَانَ أَنَسٌ يَصْنَعُ شَيْئًا لَمْ أَرَكُمْ تَصْنَعُونَهُ، كَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ. وَبَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Собитдан, у Анас розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен сизларга — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга намоз ўқиб берганини кўрганимдек — намоз ўқиб беришда қусур қилмайман. Собит деди: Анас мен сизларни қилаётганини кўрмаган бир нарсани қилар эди — у рукудан бошини кўтарся, киши ‹унутди› дейдиган даражада (узоқ) тик турар эди, ва икки сажда орасида ҳам киши ‹унутди› дейдиган даражада (узоқ турар эди).