حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ إِنِّي لاَ آلُو أَنْ أُصَلِّيَ بِكُمْ كَمَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِنَا. قَالَ ثَابِتٌ كَانَ أَنَسٌ يَصْنَعُ شَيْئًا لَمْ أَرَكُمْ تَصْنَعُونَهُ، كَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ. وَبَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Собитдан, у Анас розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен сизларга — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга намоз ўқиб берганини кўрганимдек — намоз ўқиб беришда қусур қилмайман. Собит деди: Анас мен сизларни қилаётганини кўрмаган бир нарсани қилар эди — у рукудан бошини кўтарся, киши ‹унутди› дейдиган даражада (узоқ) тик турар эди, ва икки сажда орасида ҳам киши ‹унутди› дейдиган даражада (узоқ турар эди).