حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ إِنِّي لاَ آلُو أَنْ أُصَلِّيَ بِكُمْ كَمَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِنَا . قَالَ فَكَانَ أَنَسٌ يَصْنَعُ شَيْئًا لاَ أَرَاكُمْ تَصْنَعُونَهُ كَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ انْتَصَبَ قَائِمًا حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ . وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السَّجْدَةِ مَكَثَ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ .
Анас айтди: Мен сизларга — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни бизга намоз ўқиганини кўрганимдек — намоз ўқишда (ҳеч) кам қилмайман. (Равий:) Анас мен сизларни қилмаяпти деб кўрадиган бир нарсани қилар эди: у рукуъдан бошини кўтарганида — бир айтувчи: ‹Унутди› дегунча — тик турар эди; ва саждадан бошини кўтарганида — бир айтувчи: ‹Унутди› дегунча — турар (кутар) эди.