وَحَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ عُمَرَ الْبَكْرَاوِيُّ، وَأَبُو كَامِلٍ فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ الْجَحْدَرِيُّ كِلاَهُمَا عَنْ أَبِي عَوَانَةَ، - قَالَ حَامِدٌ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، - عَنْ هِلاَلِ بْنِ أَبِي حُمَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ رَمَقْتُ الصَّلاَةَ مَعَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فَوَجَدْتُ قِيَامَهُ فَرَكْعَتَهُ فَاعْتِدَالَهُ بَعْدَ رُكُوعِهِ فَسَجْدَتَهُ فَجَلْسَتَهُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ فَسَجْدَتَهُ فَجَلْسَتَهُ مَا بَيْنَ التَّسْلِيمِ وَالاِنْصِرَافِ قَرِيبًا مِنَ السَّوَاءِ .
Баро ибн Озиб айтди: Мен Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз(ни)ни диққат билан кузатдим; унинг қиёми (туриши), рукуси, рукудан кейинги иътидоли (ростланиши), саждаси, икки сажда орасидаги ўтириши, (яна) саждаси, салом билан (намоздан) чиқиш орасидаги ўтириши — (ҳаммасини) бир-бирига деярли тенг топдим.
وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، قَالَ غَلَبَ عَلَى الْكُوفَةِ رَجُلٌ - قَدْ سَمَّاهُ - زَمَنَ ابْنِ الأَشْعَثِ فَأَمَرَ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ فَكَانَ يُصَلِّي فَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ قَدْرَ مَا أَقُولُ اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَىْءٍ بَعْدُ أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالْمَجْدِ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ . قَالَ الْحَكَمُ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى فَقَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ يَقُولُ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرُكُوعُهُ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَسُجُودُهُ وَمَا بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ قَرِيبًا مِنَ السَّوَاءِ . قَالَ شُعْبَةُ فَذَكَرْتُهُ لِعَمْرِو بْنِ مُرَّةَ فَقَالَ قَدْ رَأَيْتُ ابْنَ أَبِي لَيْلَى فَلَمْ تَكُنْ صَلاَتُهُ هَكَذَا .
Ҳакам айтди: Ибн ал-Ашъас замонида Куфага бир киши ғолиб бўлди (уни номлади); у Абу Убайда ибн Абдуллаҳга — одамларга намоз ўқишни — буюрди. У намоз ўқир, рукуъдан бошини кўтарганида мен: ‹Аллаҳумма роббано лакал-ҳамд, милъас-самавати ва милъал-арзи ва милъа ма шиъта мин шайъин баъд, аҳлас-санаи вал-мажд, ла маниа лима аътайта ва ла муътия лима манаъта ва ла янфау зал-жадди минкал-жадд (Аллаҳумма, Роббимиз, ҳамд Сенга — осмонлар тўла, ер тўла ва ундан кейин хоҳлаган нарсанг тўла; сано ва улуғлик эгаси; Сен берган нарсани тўсювчи йўқ ва Сен тўсган нарсани берувчи йўқ; бойлик эгасига Сендан (бошқа) бойлиги фойда бермайди)› деганча(лик муддат) турар эди. Ҳакам: Мен буни Абдурраҳмон ибн Абу Лайлога зикр қилдим; у: "Мен Баро ибн Озибни: ‹Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози, рукуси, рукуъдан бошини кўтаргандаги (туриши), сужуди ва икки сажда ораси — деярли тенг эди› деганини эшитдим" деди. Шуъба: Мен буни Амр ибн Муррага зикр қилдим; у: "Мен Ибн Абу Лайлони кўрганман; унинг намози бундай эмас эди" деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، أَنَّ مَطَرَ بْنَ نَاجِيَةَ، لَمَّا ظَهَرَ عَلَى الْكُوفَةِ أَمَرَ أَبَا عُبَيْدَةَ أَنْ يُصَلِّيَ، بِالنَّاسِ . وَسَاقَ الْحَدِيثَ .
Ҳакам (ривоят қилди): Матар ибн Ножия Куфага ғолиб бўлганида, Абу Убайдага — одамларга намоз ўқишни — буюрди — ва ҳадисни келтирди.
حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ إِنِّي لاَ آلُو أَنْ أُصَلِّيَ بِكُمْ كَمَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِنَا . قَالَ فَكَانَ أَنَسٌ يَصْنَعُ شَيْئًا لاَ أَرَاكُمْ تَصْنَعُونَهُ كَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ انْتَصَبَ قَائِمًا حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ . وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السَّجْدَةِ مَكَثَ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ .
Анас айтди: Мен сизларга — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни бизга намоз ўқиганини кўрганимдек — намоз ўқишда (ҳеч) кам қилмайман. (Равий:) Анас мен сизларни қилмаяпти деб кўрадиган бир нарсани қилар эди: у рукуъдан бошини кўтарганида — бир айтувчи: ‹Унутди› дегунча — тик турар эди; ва саждадан бошини кўтарганида — бир айтувчи: ‹Унутди› дегунча — турар (кутар) эди.
وَحَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ مَا صَلَّيْتُ خَلْفَ أَحَدٍ أَوْجَزَ صَلاَةً مِنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي تَمَامٍ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَقَارِبَةً وَكَانَتْ صَلاَةُ أَبِي بَكْرٍ مُتَقَارِبَةً فَلَمَّا كَانَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ مَدَّ فِي صَلاَةِ الْفَجْرِ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . قَامَ حَتَّى نَقُولَ قَدْ أَوْهَمَ . ثُمَّ يَسْجُدُ وَيَقْعُدُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ حَتَّى نَقُولَ قَدْ أَوْهَمَ .
Анас айтди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намозидан кўра — тўлиқлик билан — қисқароқ намоз ўқийдиган бирор киши ортида намоз ўқимаганман. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози (аъзолари) бир-бирига яқин (тенг) эди; Абу Бакрнинг намози (ҳам) бир-бирига яқин эди; Умар ибн ал-Хаттоб (халифа) бўлганида эса, бомдод намозида чўзар эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ‹Самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деганида — биз: ‹(Саждани) унутди› дегунча — турар эди; кейин сажда қилар ва икки сажда орасида — биз: ‹Унутди› дегунча — ўтирар эди.