وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، قَالَ غَلَبَ عَلَى الْكُوفَةِ رَجُلٌ - قَدْ سَمَّاهُ - زَمَنَ ابْنِ الأَشْعَثِ فَأَمَرَ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ فَكَانَ يُصَلِّي فَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ قَدْرَ مَا أَقُولُ اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَىْءٍ بَعْدُ أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالْمَجْدِ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ . قَالَ الْحَكَمُ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى فَقَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ يَقُولُ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرُكُوعُهُ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَسُجُودُهُ وَمَا بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ قَرِيبًا مِنَ السَّوَاءِ . قَالَ شُعْبَةُ فَذَكَرْتُهُ لِعَمْرِو بْنِ مُرَّةَ فَقَالَ قَدْ رَأَيْتُ ابْنَ أَبِي لَيْلَى فَلَمْ تَكُنْ صَلاَتُهُ هَكَذَا .
Ҳакам айтди: Ибн ал-Ашъас замонида Куфага бир киши ғолиб бўлди (уни номлади); у Абу Убайда ибн Абдуллаҳга — одамларга намоз ўқишни — буюрди. У намоз ўқир, рукуъдан бошини кўтарганида мен: ‹Аллаҳумма роббано лакал-ҳамд, милъас-самавати ва милъал-арзи ва милъа ма шиъта мин шайъин баъд, аҳлас-санаи вал-мажд, ла маниа лима аътайта ва ла муътия лима манаъта ва ла янфау зал-жадди минкал-жадд (Аллаҳумма, Роббимиз, ҳамд Сенга — осмонлар тўла, ер тўла ва ундан кейин хоҳлаган нарсанг тўла; сано ва улуғлик эгаси; Сен берган нарсани тўсювчи йўқ ва Сен тўсган нарсани берувчи йўқ; бойлик эгасига Сендан (бошқа) бойлиги фойда бермайди)› деганча(лик муддат) турар эди. Ҳакам: Мен буни Абдурраҳмон ибн Абу Лайлога зикр қилдим; у: "Мен Баро ибн Озибни: ‹Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози, рукуси, рукуъдан бошини кўтаргандаги (туриши), сужуди ва икки сажда ораси — деярли тенг эди› деганини эшитдим" деди. Шуъба: Мен буни Амр ибн Муррага зикр қилдим; у: "Мен Ибн Абу Лайлони кўрганман; унинг намози бундай эмас эди" деди.