وَحَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ مَا صَلَّيْتُ خَلْفَ أَحَدٍ أَوْجَزَ صَلاَةً مِنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي تَمَامٍ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَقَارِبَةً وَكَانَتْ صَلاَةُ أَبِي بَكْرٍ مُتَقَارِبَةً فَلَمَّا كَانَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ مَدَّ فِي صَلاَةِ الْفَجْرِ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . قَامَ حَتَّى نَقُولَ قَدْ أَوْهَمَ . ثُمَّ يَسْجُدُ وَيَقْعُدُ بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ حَتَّى نَقُولَ قَدْ أَوْهَمَ .
Анас айтди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намозидан кўра — тўлиқлик билан — қисқароқ намоз ўқийдиган бирор киши ортида намоз ўқимаганман. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози (аъзолари) бир-бирига яқин (тенг) эди; Абу Бакрнинг намози (ҳам) бир-бирига яқин эди; Умар ибн ал-Хаттоб (халифа) бўлганида эса, бомдод намозида чўзар эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ‹Самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деганида — биз: ‹(Саждани) унутди› дегунча — турар эди; кейин сажда қилар ва икки сажда орасида — биз: ‹Унутди› дегунча — ўтирар эди.