حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي زَيْدٌ، عَنْ عِيَاضِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَرْحٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْرُجُ يَوْمَ الْفِطْرِ وَالأَضْحَى إِلَى الْمُصَلَّى، فَأَوَّلُ شَىْءٍ يَبْدَأُ بِهِ الصَّلاَةُ ثُمَّ يَنْصَرِفُ، فَيَقُومُ مُقَابِلَ النَّاسِ، وَالنَّاسُ جُلُوسٌ عَلَى صُفُوفِهِمْ، فَيَعِظُهُمْ وَيُوصِيهِمْ وَيَأْمُرُهُمْ، فَإِنْ كَانَ يُرِيدُ أَنْ يَقْطَعَ بَعْثًا قَطَعَهُ، أَوْ يَأْمُرَ بِشَىْءٍ أَمَرَ بِهِ، ثُمَّ يَنْصَرِفُ. قَالَ أَبُو سَعِيدٍ فَلَمْ يَزَلِ النَّاسُ عَلَى ذَلِكَ حَتَّى خَرَجْتُ مَعَ مَرْوَانَ وَهْوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ فِي أَضْحًى أَوْ فِطْرٍ، فَلَمَّا أَتَيْنَا الْمُصَلَّى إِذَا مِنْبَرٌ بَنَاهُ كَثِيرُ بْنُ الصَّلْتِ، فَإِذَا مَرْوَانُ يُرِيدُ أَنْ يَرْتَقِيَهُ قَبْلَ أَنْ يُصَلِّيَ، فَجَبَذْتُ بِثَوْبِهِ فَجَبَذَنِي فَارْتَفَعَ، فَخَطَبَ قَبْلَ الصَّلاَةِ، فَقُلْتُ لَهُ غَيَّرْتُمْ وَاللَّهِ. فَقَالَ أَبَا سَعِيدٍ، قَدْ ذَهَبَ مَا تَعْلَمُ. فَقُلْتُ مَا أَعْلَمُ وَاللَّهِ خَيْرٌ مِمَّا لاَ أَعْلَمُ. فَقَالَ إِنَّ النَّاسَ لَمْ يَكُونُوا يَجْلِسُونَ لَنَا بَعْدَ الصَّلاَةِ فَجَعَلْتُهَا قَبْلَ الصَّلاَةِ.
Саъид ибн Абу Марям бизга айтди: Муҳаммад ибн Жаъфар бизга айтди: Зайд менга хабар берди, Иёз ибн Абдуллаҳ ибн Абу Сарҳдан, у Абу Саъид Худрийдан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Фитр ва Азҳа куни намозгоҳ (мусалло)га чиқар эдилар. Бошлайдиган биринчи нарсаси намоз эди, сўнг (намоздан) қайтиб одамларга рўпара турар, одамлар сафларида ўтирган ҳолда (бўларди). У зот уларга ваъз қилар, уларга васият қилар, уларга (бирор нарсани) буюрар эдилар. Агар бир қўшин (лашкар) ажратишни истасалар, уни ажратар, ёки бирор нарсани буюрмоқчи бўлсалар, буюрар эдилар, сўнг (уйига) қайтар эдилар. Абу Саъид деди: Одамлар шу (қоида) устида давом этди, ҳатто мен Марвон билан — у Мадина амири эди — Азҳа ёки Фитрда чиқдим. Биз намозгоҳга келганимизда, Касир ибн Салт қурган бир минбар (турган) эди. Марвон намоз ўқишдан олдин унга чиқмоқчи бўлди. Мен унинг кийимидан тортдим, у мени тортди, (минбарга) кўтарилди ва намоздан олдин хутба қилди. Мен унга: ‹Аллаҳга қасамки, (суннатни) ўзгартирдингиз› дедим. У: ‹Эй Абу Саъид, сен билган (қоида) кетди (ўтиб кетди)› деди. Мен: ‹Аллаҳга қасамки, мен билган (нарса) билмаганимдан яхшироқ› дедим. У: ‹Албатта одамлар намоздан кейин биз учун ўтирмас эдилар, шунинг учун мен уни (хутбани) намоздан олдин қилдим› деди.