Ҳайитга азонсиз ва иқоматсиз бориш

Ikki hayit namozi · 5 ҳадис

باب الْمَشْىِ وَالرُّكُوبِ إِلَى الْعِيدِ بِغَيْرِ أَذَانٍ وَلاَ إِقَامَةٍ

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يَوْمَ الْفِطْرِ، فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ قَبْلَ الْخُطْبَةِ‏.‏ قَالَ وَأَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، أَرْسَلَ إِلَى ابْنِ الزُّبَيْرِ فِي أَوَّلِ مَا بُويِعَ لَهُ إِنَّهُ لَمْ يَكُنْ يُؤَذَّنُ بِالصَّلاَةِ يَوْمَ الْفِطْرِ، إِنَّمَا الْخُطْبَةُ بَعْدَ الصَّلاَةِ‏.‏ وَأَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالاَ لَمْ يَكُنْ يُؤَذَّنُ يَوْمَ الْفِطْرِ وَلاَ يَوْمَ الأَضْحَى‏.‏ وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَامَ فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ، ثُمَّ خَطَبَ النَّاسَ بَعْدُ، فَلَّمَا فَرَغَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَزَلَ فَأَتَى النِّسَاءَ، فَذَكَّرَهُنَّ وَهْوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى يَدِ بِلاَلٍ، وَبِلاَلٌ بَاسِطٌ ثَوْبَهُ، يُلْقِي فِيهِ النِّسَاءُ صَدَقَةً‏.‏ قُلْتُ لِعَطَاءٍ أَتَرَى حَقًّا عَلَى الإِمَامِ الآنَ أَنْ يَأْتِيَ النِّسَاءَ فَيُذَكِّرَهُنَّ حِينَ يَفْرُغُ قَالَ إِنَّ ذَلِكَ لَحَقٌّ عَلَيْهِمْ، وَمَا لَهُمْ أَنْ لاَ يَفْعَلُوا

Иброҳим ибн Мусо бизга айтди: Ҳишом бизга хабар берди, Ибн Журайж уларга хабар берди: Ато менга хабар берди, Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам рамазон ҳайити (Фитр) куни чиқдилар, хутбадан олдин намоздан бошладилар. У (Ато) деди: Менга Ато хабар берди, Ибн Аббос Ибн Зубайрга — унга байъат қилинган дастлабки пайтда — одам юбориб: ‹Фитр куни намозга азон айтилмас эди, хутба фақат намоздан кейин (бўларди)› (деб айтди). Менга Ато хабар берди, Ибн Аббос ва Жобир ибн Абдуллаҳдан: Иккаласи: ‹Фитр куни ҳам, Азҳа (Қурбон) куни ҳам азон айтилмас эди› дедилар. Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб намоздан бошладилар, сўнг одамларга кейин хутба қилдилар. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам (хутбани) тугатгач, (минбардан) тушиб аёлларнинг олдига келдилар, уларга ваъз қилдилар — у зот Билолнинг қўлига суянган, Билол кийимини ёйган, аёллар унга садақа ташлаётган эдилар. Мен Атўга: ‹Ҳозир имом (хутбани) тугатгач аёлларнинг олдига бориб уларга ваъз қилиши ҳақ (вожиб) деб кўрасанми?› дедим. У: ‹Албатта бу уларга ҳақдир, уларга нима бўлдики, буни қилмасалар?› деди.

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يَوْمَ الْفِطْرِ، فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ قَبْلَ الْخُطْبَةِ‏.‏ قَالَ وَأَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، أَرْسَلَ إِلَى ابْنِ الزُّبَيْرِ فِي أَوَّلِ مَا بُويِعَ لَهُ إِنَّهُ لَمْ يَكُنْ يُؤَذَّنُ بِالصَّلاَةِ يَوْمَ الْفِطْرِ، إِنَّمَا الْخُطْبَةُ بَعْدَ الصَّلاَةِ‏.‏ وَأَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالاَ لَمْ يَكُنْ يُؤَذَّنُ يَوْمَ الْفِطْرِ وَلاَ يَوْمَ الأَضْحَى‏.‏ وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَامَ فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ، ثُمَّ خَطَبَ النَّاسَ بَعْدُ، فَلَّمَا فَرَغَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَزَلَ فَأَتَى النِّسَاءَ، فَذَكَّرَهُنَّ وَهْوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى يَدِ بِلاَلٍ، وَبِلاَلٌ بَاسِطٌ ثَوْبَهُ، يُلْقِي فِيهِ النِّسَاءُ صَدَقَةً‏.‏ قُلْتُ لِعَطَاءٍ أَتَرَى حَقًّا عَلَى الإِمَامِ الآنَ أَنْ يَأْتِيَ النِّسَاءَ فَيُذَكِّرَهُنَّ حِينَ يَفْرُغُ قَالَ إِنَّ ذَلِكَ لَحَقٌّ عَلَيْهِمْ، وَمَا لَهُمْ أَنْ لاَ يَفْعَلُوا

Иброҳим ибн Мусо бизга айтди: Ҳишом бизга хабар берди, Ибн Журайж уларга хабар берди: Ато менга хабар берди, Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам рамазон ҳайити (Фитр) куни чиқдилар, хутбадан олдин намоздан бошладилар. У (Ато) деди: Менга Ато хабар берди, Ибн Аббос Ибн Зубайрга — унга байъат қилинган дастлабки пайтда — одам юбориб: ‹Фитр куни намозга азон айтилмас эди, хутба фақат намоздан кейин (бўларди)› (деб айтди). Менга Ато хабар берди, Ибн Аббос ва Жобир ибн Абдуллаҳдан: Иккаласи: ‹Фитр куни ҳам, Азҳа (Қурбон) куни ҳам азон айтилмас эди› дедилар. Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб намоздан бошладилар, сўнг одамларга кейин хутба қилдилар. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам (хутбани) тугатгач, (минбардан) тушиб аёлларнинг олдига келдилар, уларга ваъз қилдилар — у зот Билолнинг қўлига суянган, Билол кийимини ёйган, аёллар унга садақа ташлаётган эдилар. Мен Атўга: ‹Ҳозир имом (хутбани) тугатгач аёлларнинг олдига бориб уларга ваъз қилиши ҳақ (вожиб) деб кўрасанми?› дедим. У: ‹Албатта бу уларга ҳақдир, уларга нима бўлдики, буни қилмасалар?› деди.

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَنَسٌ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ،‏.‏ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي فِي الأَضْحَى وَالْفِطْرِ، ثُمَّ يَخْطُبُ بَعْدَ الصَّلاَةِ‏.‏

Иброҳим ибн Мунзир бизга айтди: Анас бизга айтди, Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Азҳа ва Фитрда намоз ўқир, сўнг намоздан кейин хутба қилар эдилар.

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يَوْمَ الْفِطْرِ، فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ قَبْلَ الْخُطْبَةِ‏.‏ قَالَ وَأَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، أَرْسَلَ إِلَى ابْنِ الزُّبَيْرِ فِي أَوَّلِ مَا بُويِعَ لَهُ إِنَّهُ لَمْ يَكُنْ يُؤَذَّنُ بِالصَّلاَةِ يَوْمَ الْفِطْرِ، إِنَّمَا الْخُطْبَةُ بَعْدَ الصَّلاَةِ‏.‏ وَأَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالاَ لَمْ يَكُنْ يُؤَذَّنُ يَوْمَ الْفِطْرِ وَلاَ يَوْمَ الأَضْحَى‏.‏ وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَامَ فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ، ثُمَّ خَطَبَ النَّاسَ بَعْدُ، فَلَّمَا فَرَغَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَزَلَ فَأَتَى النِّسَاءَ، فَذَكَّرَهُنَّ وَهْوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى يَدِ بِلاَلٍ، وَبِلاَلٌ بَاسِطٌ ثَوْبَهُ، يُلْقِي فِيهِ النِّسَاءُ صَدَقَةً‏.‏ قُلْتُ لِعَطَاءٍ أَتَرَى حَقًّا عَلَى الإِمَامِ الآنَ أَنْ يَأْتِيَ النِّسَاءَ فَيُذَكِّرَهُنَّ حِينَ يَفْرُغُ قَالَ إِنَّ ذَلِكَ لَحَقٌّ عَلَيْهِمْ، وَمَا لَهُمْ أَنْ لاَ يَفْعَلُوا

Иброҳим ибн Мусо бизга айтди: Ҳишом бизга хабар берди, Ибн Журайж уларга хабар берди: Ато менга хабар берди, Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам рамазон ҳайити (Фитр) куни чиқдилар, хутбадан олдин намоздан бошладилар. У (Ато) деди: Менга Ато хабар берди, Ибн Аббос Ибн Зубайрга — унга байъат қилинган дастлабки пайтда — одам юбориб: ‹Фитр куни намозга азон айтилмас эди, хутба фақат намоздан кейин (бўларди)› (деб айтди). Менга Ато хабар берди, Ибн Аббос ва Жобир ибн Абдуллаҳдан: Иккаласи: ‹Фитр куни ҳам, Азҳа (Қурбон) куни ҳам азон айтилмас эди› дедилар. Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб намоздан бошладилар, сўнг одамларга кейин хутба қилдилар. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам (хутбани) тугатгач, (минбардан) тушиб аёлларнинг олдига келдилар, уларга ваъз қилдилар — у зот Билолнинг қўлига суянган, Билол кийимини ёйган, аёллар унга садақа ташлаётган эдилар. Мен Атўга: ‹Ҳозир имом (хутбани) тугатгач аёлларнинг олдига бориб уларга ваъз қилиши ҳақ (вожиб) деб кўрасанми?› дедим. У: ‹Албатта бу уларга ҳақдир, уларга нима бўлдики, буни қилмасалар?› деди.

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يَوْمَ الْفِطْرِ، فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ قَبْلَ الْخُطْبَةِ‏.‏ قَالَ وَأَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، أَرْسَلَ إِلَى ابْنِ الزُّبَيْرِ فِي أَوَّلِ مَا بُويِعَ لَهُ إِنَّهُ لَمْ يَكُنْ يُؤَذَّنُ بِالصَّلاَةِ يَوْمَ الْفِطْرِ، إِنَّمَا الْخُطْبَةُ بَعْدَ الصَّلاَةِ‏.‏ وَأَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالاَ لَمْ يَكُنْ يُؤَذَّنُ يَوْمَ الْفِطْرِ وَلاَ يَوْمَ الأَضْحَى‏.‏ وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَامَ فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ، ثُمَّ خَطَبَ النَّاسَ بَعْدُ، فَلَّمَا فَرَغَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَزَلَ فَأَتَى النِّسَاءَ، فَذَكَّرَهُنَّ وَهْوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى يَدِ بِلاَلٍ، وَبِلاَلٌ بَاسِطٌ ثَوْبَهُ، يُلْقِي فِيهِ النِّسَاءُ صَدَقَةً‏.‏ قُلْتُ لِعَطَاءٍ أَتَرَى حَقًّا عَلَى الإِمَامِ الآنَ أَنْ يَأْتِيَ النِّسَاءَ فَيُذَكِّرَهُنَّ حِينَ يَفْرُغُ قَالَ إِنَّ ذَلِكَ لَحَقٌّ عَلَيْهِمْ، وَمَا لَهُمْ أَنْ لاَ يَفْعَلُوا

Иброҳим ибн Мусо бизга айтди: Ҳишом бизга хабар берди, Ибн Журайж уларга хабар берди: Ато менга хабар берди, Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам рамазон ҳайити (Фитр) куни чиқдилар, хутбадан олдин намоздан бошладилар. У (Ато) деди: Менга Ато хабар берди, Ибн Аббос Ибн Зубайрга — унга байъат қилинган дастлабки пайтда — одам юбориб: ‹Фитр куни намозга азон айтилмас эди, хутба фақат намоздан кейин (бўларди)› (деб айтди). Менга Ато хабар берди, Ибн Аббос ва Жобир ибн Абдуллаҳдан: Иккаласи: ‹Фитр куни ҳам, Азҳа (Қурбон) куни ҳам азон айтилмас эди› дедилар. Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб намоздан бошладилар, сўнг одамларга кейин хутба қилдилар. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам (хутбани) тугатгач, (минбардан) тушиб аёлларнинг олдига келдилар, уларга ваъз қилдилар — у зот Билолнинг қўлига суянган, Билол кийимини ёйган, аёллар унга садақа ташлаётган эдилар. Мен Атўга: ‹Ҳозир имом (хутбани) тугатгач аёлларнинг олдига бориб уларга ваъз қилиши ҳақ (вожиб) деб кўрасанми?› дедим. У: ‹Албатта бу уларга ҳақдир, уларга нима бўлдики, буни қилмасалар?› деди.