Амр ибн Али бизга айтди: Абу Қутайба бизга айтди: Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Динор бизга айтди, отасидан: У деди: Мен Ибн Умарни Абу Толибнинг шеърини мисол келтираётганини эшитдим: ‹Юзи билан булутдан сув сўраладиган бир оқ (юзли зот), етимларнинг суянгани, беваларнинг ҳимояси›. Умар ибн Ҳамза деди: Салим бизга айтди, отасидан: ‹Баъзан мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юзига — ёмғир сўраб (истисқо қилаётган)да — қараб туриб, шоирнинг сўзини эслар эдим: у зот (минбардан) тушмасларидан олдин ҳар бир тарнов тўлиб оқар эди: ‹Юзи билан булутдан сув сўраладиган бир оқ (юзли зот), етимларнинг суянгани, беваларнинг ҳимояси›. Бу Абу Толибнинг сўзидир›.
Ҳасан ибн Муҳаммад бизга айтди: Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Ансорий бизга айтди: Отам Абдуллаҳ ибн Мусанно менга айтди, Сумома ибн Абдуллаҳ ибн Анасдан, у Анасдан: Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳу қаҳатчилик бўлса, Аббос ибн Абдулмутталиб (василаси) билан ёмғир сўраб: ‹Аллаҳим, биз Набиймиз (василаси) билан Сенга тавассул (яқинлашиш) қилар эдик, Сен бизга сув (ёмғир) берар эдинг. Энди биз Набиймизнинг амакиси (василаси) билан Сенга тавассул қиламиз, бизга сув бер› дер эди. У (рови) деди: Шунда уларга ёмғир ёғдирилар эди.
Амр ибн Али бизга айтди: Абу Қутайба бизга айтди: Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Динор бизга айтди, отасидан: У деди: Мен Ибн Умарни Абу Толибнинг шеърини мисол келтираётганини эшитдим: ‹Юзи билан булутдан сув (ёмғир) сўраладиган бир оқ (юзли зот), етимларнинг суянгани, беваларнинг ҳимояси›. Умар ибн Ҳамза деди: Салим бизга айтди, отасидан: ‹Баъзан мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юзига — ёмғир сўраб (истисқо қилаётган)да — қараб туриб, шоирнинг сўзини эслар эдим: у зот (минбардан) тушмасларидан олдин ҳар бир новдон (тарнов) тўлиб оқар эди: ‹Юзи билан булутдан сув сўраладиган бир оқ (юзли зот), етимларнинг суянгани, беваларнинг ҳимояси›. Бу Абу Толибнинг сўзидир›.