حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الْمَوَالِي، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعَلِّمُنَا الاِسْتِخَارَةَ فِي الأُمُورِ كَمَا يُعَلِّمُنَا السُّورَةَ مِنَ الْقُرْآنِ يَقُولُ " إِذَا هَمَّ أَحَدُكُمْ بِالأَمْرِ فَلْيَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ مِنْ غَيْرِ الْفَرِيضَةِ ثُمَّ لِيَقُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ، وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ الْعَظِيمِ، فَإِنَّكَ تَقْدِرُ وَلاَ أَقْدِرُ وَتَعْلَمُ وَلاَ أَعْلَمُ وَأَنْتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ، اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ خَيْرٌ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي ـ أَوْ قَالَ عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ ـ فَاقْدُرْهُ لِي وَيَسِّرْهُ لِي ثُمَّ بَارِكْ لِي فِيهِ، وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ شَرٌّ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي ـ أَوْ قَالَ فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ ـ فَاصْرِفْهُ عَنِّي وَاصْرِفْنِي عَنْهُ، وَاقْدُرْ لِي الْخَيْرَ حَيْثُ كَانَ ثُمَّ أَرْضِنِي بِهِ ـ قَالَ ـ وَيُسَمِّي حَاجَتَهُ ".
Қутайба бизга айтди: Абдурраҳмон ибн Абул-Маволий бизга айтди, Муҳаммад ибн Мункадирдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга ишларда истихора (хайрни сўраб дуо) қилишни — худди Қуръандан сурани ўргатгандек — ўргатар эдилар. У зот: «Бирингиз бир ишни кўнглига келтирса, фарздан бошқа икки ракат ўқисин, сўнг: ‹Аллаҳумма инни астахирука би-илмик, ва астақдирука би-қудратик, ва асъалука мин фазликал-азим, фа иннака тақдиру ва ла ақдир, ва таъламу ва ла аълам, ва анта алламул-ғуюб. Аллаҳумма ин кунта таъламу анна ҳазал-амра хойрун ли фи дини ва маъоши ва оқибати амри — ёки: ожили амри ва ожилиҳи — фақдурҳу ли ва яссирҳу ли, сумма барик ли фиҳ. Ва ин кунта таъламу анна ҳазал-амра шаррун ли фи дини ва маъоши ва оқибати амри — ёки: фи ожили амри ва ожилиҳи — фасрифҳу анни васрифни анҳу, вақдур лиял-хойра ҳайсу кана, сумма арзини биҳ (Аллаҳим, мен Сенинг илминг билан Сендан хайрни сўрайман, қудратинг билан қодир бўлишимни сўрайман, Сенинг буюк фазлингдан сўрайман. Албатта Сен қодирсан, мен қодир эмасман; Сен биласан, мен билмайман; Сен ғайбларни билувчисан. Аллаҳим, агар бу иш — Дийним, ҳаётим ва ишимнинг оқибатида — ёки: ишимнинг ҳозир-кейинида — мен учун хайрли деб билсанг, уни менга тақдир қил, менга осон қил, сўнг унда менга баракат бер. Агар бу иш мен учун шар (ёмон) деб билсанг, уни мендан, мени ундан бургин, ва хайр қаерда бўлса менга тақдир қил, сўнг мени унга рози қил)› десин», дедилар. У (рови) деди: Ҳожатини (номлаб) айтади.
حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَامِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ سُلَيْمٍ الزُّرَقِيِّ، سَمِعَ أَبَا قَتَادَةَ بْنَ رِبْعِيٍّ الأَنْصَارِيّ َ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِذَا دَخَلَ أَحَدُكُمُ الْمَسْجِدَ فَلاَ يَجْلِسْ حَتَّى يُصَلِّيَ رَكْعَتَيْنِ ".
Маккий ибн Иброҳим бизга айтди, Абдуллаҳ ибн Саъиддан, у Омир ибн Абдуллаҳ ибн Зубайрдан, у Амр ибн Сулайм Зурақийдан: У Абу Қатода ибн Рибъий Ансорий розияллаҳу анҳуни эшитди: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бирингиз масжидга кирса, икки ракат ўқимагунча ўтирмасин», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّى لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ انْصَرَفَ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга икки ракат ўқиб бердилар, сўнг (намоздан) қайтдилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَكْعَتَيْنِ قَبْلَ الظُّهْرِ، وَرَكْعَتَيْنِ بَعْدَ الظُّهْرِ، وَرَكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْجُمُعَةِ، وَرَكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْمَغْرِبِ، وَرَكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعِشَاءِ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс бизга айтди, Ақилдан, у Ибн Шиҳобдан: Салим менга хабар берди, Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан пешиндан олдин икки ракат, пешиндан кейин икки ракат, жумадан кейин икки ракат, шомдан кейин икки ракат, ва хуфтондан кейин икки ракат ўқидим.
حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَخْطُبُ " إِذَا جَاءَ أَحَدُكُمْ وَالإِمَامُ يَخْطُبُ ـ أَوْ قَدْ خَرَجَ ـ فَلْيُصَلِّ رَكْعَتَيْنِ ".
Одам бизга айтди: Шуъба бизга хабар берди: Амр ибн Динор бизга хабар берди: Мен Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумани эшитди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — у зот хутба қилаётганида — : «Бирингиз келса, имом хутба қилаётган — ёки (хутбага) чиқиб бўлган — бўлса, икки ракат ўқисин», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سَيْفُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْمَكِّيُّ، سَمِعْتُ مُجَاهِدًا، يَقُولُ أُتِيَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ فِي مَنْزِلِهِ فَقِيلَ لَهُ هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ دَخَلَ الْكَعْبَةَ قَالَ فَأَقْبَلْتُ فَأَجِدُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ خَرَجَ، وَأَجِدُ بِلاَلاً عِنْدَ الْبَابِ قَائِمًا فَقُلْتُ يَا بِلاَلُ، صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْكَعْبَةِ قَالَ نَعَمْ. قُلْتُ فَأَيْنَ قَالَ بَيْنَ هَاتَيْنِ الأُسْطُوَانَتَيْنِ. ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فِي وَجْهِ الْكَعْبَةِ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَوْصَانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِرَكْعَتَىِ الضُّحَى. وَقَالَ عِتْبَانُ غَدَا عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ بَعْدَ مَا امْتَدَّ النَّهَارُ وَصَفَفْنَا وَرَاءَهُ فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ.
Абу Нуъайм бизга айтди: Сайф ибн Сулаймон Маккий бизга айтди: Мен Мужоҳидни шундай деганини эшитди: Ибн Умар розияллаҳу анҳуманинг манзилига келиниб, унга: ‹Мана Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Каъбага кирдилар› дейилди. У деди: Мен келдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни чиқиб бўлган ҳолда топдим, Билолни эса эшик ёнида турган ҳолда топдим. Мен: ‹Эй Билол, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Каъбада намоз ўқидиларми?› дедим. У: ‹Ҳа› деди. Мен: ‹Қаерда?› дедим. У: ‹Мана шу икки устун орасида (ўқидилар), сўнг чиқиб Каъбанинг юзига (қаратиб) икки ракат ўқиди› деди. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга зоҳа (чошт)нинг икки ракатини (ўқишни) васият қилдилар. Итбон деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва Абу Бакр розияллаҳу анҳу кундуз чўзилганидан (қизиганидан) кейин менинг олдимга келдилар, биз у зотнинг ортида саф тортдик, у зот икки ракат ўқиди.