حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الْمَوَالِي، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعَلِّمُنَا الاِسْتِخَارَةَ فِي الأُمُورِ كَمَا يُعَلِّمُنَا السُّورَةَ مِنَ الْقُرْآنِ يَقُولُ " إِذَا هَمَّ أَحَدُكُمْ بِالأَمْرِ فَلْيَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ مِنْ غَيْرِ الْفَرِيضَةِ ثُمَّ لِيَقُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ، وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ الْعَظِيمِ، فَإِنَّكَ تَقْدِرُ وَلاَ أَقْدِرُ وَتَعْلَمُ وَلاَ أَعْلَمُ وَأَنْتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ، اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ خَيْرٌ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي ـ أَوْ قَالَ عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ ـ فَاقْدُرْهُ لِي وَيَسِّرْهُ لِي ثُمَّ بَارِكْ لِي فِيهِ، وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ شَرٌّ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي ـ أَوْ قَالَ فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ ـ فَاصْرِفْهُ عَنِّي وَاصْرِفْنِي عَنْهُ، وَاقْدُرْ لِي الْخَيْرَ حَيْثُ كَانَ ثُمَّ أَرْضِنِي بِهِ ـ قَالَ ـ وَيُسَمِّي حَاجَتَهُ ".
Қутайба бизга айтди: Абдурраҳмон ибн Абул-Маволий бизга айтди, Муҳаммад ибн Мункадирдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга ишларда истихора (хайрни сўраб дуо) қилишни — худди Қуръандан сурани ўргатгандек — ўргатар эдилар. У зот: «Бирингиз бир ишни кўнглига келтирса, фарздан бошқа икки ракат ўқисин, сўнг: ‹Аллаҳумма инни астахирука би-илмик, ва астақдирука би-қудратик, ва асъалука мин фазликал-азим, фа иннака тақдиру ва ла ақдир, ва таъламу ва ла аълам, ва анта алламул-ғуюб. Аллаҳумма ин кунта таъламу анна ҳазал-амра хойрун ли фи дини ва маъоши ва оқибати амри — ёки: ожили амри ва ожилиҳи — фақдурҳу ли ва яссирҳу ли, сумма барик ли фиҳ. Ва ин кунта таъламу анна ҳазал-амра шаррун ли фи дини ва маъоши ва оқибати амри — ёки: фи ожили амри ва ожилиҳи — фасрифҳу анни васрифни анҳу, вақдур лиял-хойра ҳайсу кана, сумма арзини биҳ (Аллаҳим, мен Сенинг илминг билан Сендан хайрни сўрайман, қудратинг билан қодир бўлишимни сўрайман, Сенинг буюк фазлингдан сўрайман. Албатта Сен қодирсан, мен қодир эмасман; Сен биласан, мен билмайман; Сен ғайбларни билувчисан. Аллаҳим, агар бу иш — Дийним, ҳаётим ва ишимнинг оқибатида — ёки: ишимнинг ҳозир-кейинида — мен учун хайрли деб билсанг, уни менга тақдир қил, менга осон қил, сўнг унда менга баракат бер. Агар бу иш мен учун шар (ёмон) деб билсанг, уни мендан, мени ундан бургин, ва хайр қаерда бўлса менга тақдир қил, сўнг мени унга рози қил)› десин», дедилар. У (рови) деди: Ҳожатини (номлаб) айтади.