حَدَّثَنَا مُطَرِّفُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَبُو مُصْعَبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الْمَوَالِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُعَلِّمُنَا الاِسْتِخَارَةَ فِي الأُمُورِ كُلِّهَا كَالسُّورَةِ مِنَ الْقُرْآنِ " إِذَا هَمَّ بِالأَمْرِ فَلْيَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ، وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ، وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ الْعَظِيمِ، فَإِنَّكَ تَقْدِرُ وَلاَ أَقْدِرُ، وَتَعْلَمُ وَلاَ أَعْلَمُ، وَأَنْتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ، اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ خَيْرٌ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي ـ أَوْ قَالَ عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ ـ فَاقْدُرْهُ لِي، وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ شَرٌّ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي ـ أَوْ قَالَ فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ ـ فَاصْرِفْهُ عَنِّي وَاصْرِفْنِي عَنْهُ، وَاقْدُرْ لِيَ الْخَيْرَ حَيْثُ كَانَ، ثُمَّ رَضِّنِي بِهِ. وَيُسَمِّي حَاجَتَهُ ".
Мутарриф ибн Абдуллаҳ Абу Мусъаб, Абдураҳмон ибн Абул Маволдан, у Муҳаммад ибнул Мункадирдан, у Жобирдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга барча ишларда истихорани — Қуръандан сура(ўргатгандек) — ўргатар эдилар: «Бирор ишни қасд қилса, икки ракъат ўқисин, сўнг айтсин: Аллаҳумма инни астахирука би-илмика, ва астақдирука би-қудратика, ва асъалука мин фазликал азим, фа-иннака тақдиру ва ла ақдиру, ва таъламу ва ла аъламу, ва анта алламул ғуюб; Аллаҳумма ин кунта таъламу анна ҳазал амра хайрун ли фи дийни ва маъоши ва оқибати амри — ёки: ожили амри ва ожилиҳи — фақдурҳу ли, ва ин кунта таъламу анна ҳазал амра шаррун ли фи дийни ва маъоши ва оқибати амри — ёки: фи ожили амри ва ожилиҳи — фасрифҳу анни васрифни анҳу, вақдур лиял хайра ҳайсу кана, сумма раззини биҳи (Аллаҳим, мен Сенинг илминг билан Сендан хайр (яхшилик) сўрайман, Сенинг қудратинг билан Сендан қудрат сўрайман, Сенинг буюк фазлингдан сўрайман; чунки Сен қодирсан, мен қодир эмасман, Сен биласан, мен билмайман, Сен ғайбларни билувчисан; Аллаҳим, агар Сен бу ишни — менинг дийним, ҳаётим ва ишимнинг оқибати — ёки: ишимнинг ҳозир ва келажаги — учун яхши деб билсанг, уни менга тақдир қил; агар Сен бу ишни — менинг дийним, ҳаётим ва ишимнинг оқибати — учун ёмон деб билсанг, уни мендан, мени ундан буриб (узоқлаштириб) қўй, ва менга — қаерда бўлса ҳам — яхшиликни тақдир қил, сўнг мени унга рози қил) — ва ҳожатини айтсин» дедилар.