حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ دَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ، ثُمَّ رَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعُبَيْدٍ أَبِي عَامِرٍ ". وَرَأَيْتُ بَيَاضَ إِبْطَيْهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَوْقَ كَثِيرٍ مِنْ خَلْقِكَ مِنَ النَّاسِ ".
Муҳаммад ибнул Алў, Абу Усомадан, у Бурайд ибн Абдуллаҳдан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусодан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сув сўраб таҳорат олдилар, сўнг қўлларини кўтариб: «Аллаҳим, Абу Омирнинг (ўғли) Убайдни мағфират қил» дедилар. Мен икки қўлтуғининг оқлигини кўрдйм. У киши: «Аллаҳим, уни қиёмат куни махлуқотингдан — одамлардан — кўпидан устун қил» дедилар.