حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الْمَوَالِي، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعَلِّمُنَا الاِسْتِخَارَةَ فِي الأُمُورِ كُلِّهَا كَمَا يُعَلِّمُنَا السُّورَةَ مِنَ الْقُرْآنِ يَقُولُ " إِذَا هَمَّ أَحَدُكُمْ بِالأَمْرِ فَلْيَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ مِنْ غَيْرِ الْفَرِيضَةِ ثُمَّ لْيَقُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ الْعَظِيمِ فَإِنَّكَ تَقْدِرُ وَلاَ أَقْدِرُ وَتَعْلَمُ وَلاَ أَعْلَمُ وَأَنْتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ خَيْرٌ لِي فِي دِينِي وَمَعِيشَتِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي أَوْ قَالَ فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ فَيَسِّرْهُ لِي ثُمَّ بَارِكْ لِي فِيهِ وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ شَرٌّ لِي فِي دِينِي وَمَعِيشَتِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي أَوْ قَالَ فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ فَاصْرِفْهُ عَنِّي وَاصْرِفْنِي عَنْهُ وَاقْدُرْ لِيَ الْخَيْرَ حَيْثُ كَانَ ثُمَّ أَرْضِنِي بِهِ قَالَ وَيُسَمِّي حَاجَتَهُ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ وَأَبِي أَيُّوبَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ جَابِرٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي الْمَوَالِي . وَهُوَ شَيْخٌ مَدِينِيٌّ ثِقَةٌ رَوَى عَنْهُ سُفْيَانُ حَدِيثًا وَقَدْ رَوَى عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ غَيْرُ وَاحِدٍ مِنَ الأَئِمَّةِ وَهُوَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ زَيْدِ بْنِ أَبِي الْمَوَالِي .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Абул-Маволий ривоят қилди, Муҳаммад ибнул-Мункадирдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга барча ишларда истихорани Қуръандан сурани ўргатганларидек ўргатардилар, дердилар: «Бирингиз бир ишни қилмоқчи бўлса, фарздан бошқа икки ракаат намоз ўқисин, сўнг айтсин: «Аллаҳумма инни астахирука би-илмика ва астақдирука би-қудратика ва асъалука мин фазликал-азим, фа иннака тақдиру ва ла ақдиру ва таъламу ва ла аъламу ва Анта алламул-ғуюб. Аллаҳумма ин кунта таъламу анна ҳазал-амра хайрун ли фи дини ва маъишати ва ақибати амри — ёки: фи ожили амри ва ожилиҳи — фа-яссирҳу ли сумма борик ли фиҳи, ва ин кунта таъламу анна ҳазал-амра шаррун ли фи дини ва маъишати ва ақибати амри — ёки: фи ожили амри ва ожилиҳи — фасрифҳу анни васрифни анҳу вақдур лиял-хайра ҳайсу кана сумма арзини биҳи (Эй Аллаҳ, илминг билан Сендан яхшилик сўрайман, қудратинг билан Сендан қудрат сўрайман ва улуғ фазлингдан сўрайман. Албатта, Сен қодирсан, мен қодир эмасман, Сен биласан, мен билмайман ва Сен ғайбларни энг яхши билувчисан. Эй Аллаҳ, агар бу ишни менинг диним, ҳаётим ва ишимнинг оқибати учун — ёки деди: ишимнинг ҳозирги ва келажаги учун — яхши деб билсанг, уни менга осон қил, сўнг менга унда барака бер. Агар бу ишни менинг диним, ҳаётим ва ишимнинг оқибати учун — ёки деди: ишимнинг ҳозирги ва келажаги учун — ёмон деб билсанг, уни мендан буриб қўй ва мени ундан буриб қўй, қаерда бўлса ҳам мен учун яхшиликни муқаддар қил, сўнг мени унга рози қил),»» — деди: ва у (киши) ҳожатини айтади. (Термизий) деди: бу бобда Абдуллаҳ ибн Масъуд ва Абу Айюбдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Жобирнинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ғарибдир, уни фақат Абдурраҳмон ибн Абул-Маволийнинг ҳадисидан биламиз. У Мадиналик ишончли шайхдир, ундан Суфён бир ҳадис ривоят қилган ва Абдурраҳмондан имомлардан бир нечтаси ривоят қилган. У Абдурраҳмон ибн Зайд ибн Абул-Маволийдир.