أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي عَمِّي الْمَاجِشُونُ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ عَلِيٍّ، رضى الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اسْتَفْتَحَ الصَّلاَةَ كَبَّرَ ثُمَّ قَالَ " وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِيفًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَاىَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ اللَّهُمَّ أَنْتَ الْمَلِكُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ أَنَا عَبْدُكَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَفْتُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي ذُنُوبِي جَمِيعًا لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ وَاهْدِنِي لأَحْسَنِ الأَخْلاَقِ لاَ يَهْدِي لأَحْسَنِهَا إِلاَّ أَنْتَ وَاصْرِفْ عَنِّي سَيِّئَهَا لاَ يَصْرِفُ عَنِّي سَيِّئَهَا إِلاَّ أَنْتَ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ كُلُّهُ فِي يَدَيْكَ وَالشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ أَنَا بِكَ وَإِلَيْكَ تَبَارَكْتَ وَتَعَالَيْتَ أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ " .
Бизга Амр ибн Алий хабар берди, у деди: бизга Абдурраҳмон ибн Маҳдий ривоят қилди, у деди: бизга Абдулазиз ибн Абу Салама ривоят қилди, у деди: менга амаким ал-Можишун ибн Абу Салама ривоят қилди, Абдурраҳмон ал-Аъраждан, у Убайдуллаҳ ибн Абу Рофиъдан, у Алий (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозни бошлаганларида такбир айтиб, сўнг шундай дердилар: «Важжаҳту важҳия лиллазий фатарас-самавоти вал-арза ҳанийфан ва ма ана минал-мушрикийн. Инна салотий ва нусукий ва маҳёя ва мамотий лиллаҳи раббил-оламийн, ла шарийка лаҳ, ва бизолика умирту ва ана минал-муслимийн. Аллаҳумма антал-малик, ла илаҳа илла ант, ана абдука заламту нафсий ваътарафту бизанбий фағфирлий зунубий жамийъан, ла яғфируз-зунуба илла ант, ваҳдиний ли-аҳсанил-ахлоқ, ла яҳдий ли-аҳсаниҳо илла ант, васриф анний саййиаҳо, ла ясрифу анний саййиаҳо илла ант, лаббайка ва саъдайка, вал-хайру куллуҳу фий ядайк, ваш-шарру лайса илайк, ана бика ва илайк, табаракта ва таъолайт, астағфирука ва атубу илайк (Юзимни осмонлар ва ерни яратган Зотга, ботилга мойил бўлмаган ҳолда йўналтирдим, мен мушриклардан эмасман. Албатта намозим, қурбонлигим, ҳаётим ва ўлимим оламлар Робби Аллаҳ учундир, Унинг шериги йўқ; мен шу билан буюрилганман ва мен мусулмонларданман. Эй Аллаҳ, Сен Подшоҳсан, Сендан ўзга илоҳ йўқ, мен Сенинг бандангман, ўзимга зулм қилдим ва гуноҳимни эътироф этдим, бас, барча гуноҳларимни мағфират қил, гуноҳларни Сендан ўзга кечирмайди. Мени энг гўзал ахлоқларга ҳидоят қил, уларнинг энг яхшисига Сендан ўзга ҳидоят қилолмайди; мендан уларнинг ёмонини бурагин, мендан унинг ёмонини Сендан ўзга буролмайди. Лаббайка ва саъдайк, барча яхшилик Сенинг қўлингда, ёмонлик эса Сенга (нисбат берилмайди). Мен Сен билан ва Сенга (қайтаман); Сен улуғлигинг ва олийлигингда баракотлисан; Сендан мағфират сўрайман ва Сенга тавба қиламан).»