حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْخَلاَّلُ، حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، وَيُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ، قَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ حَدَّثَنِي عَمِّي، وَقَالَ، يُوسُفُ أَخْبَرَنِي أَبِي، حَدَّثَنِي الأَعْرَجُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ قَالَ " وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِيفًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَاىَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ اللَّهُمَّ أَنْتَ الْمَلِكُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ أَنْتَ رَبِّي وَأَنَا عَبْدُكَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَفْتُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي ذُنُوبِي جَمِيعًا إِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ وَاهْدِنِي لأَحْسَنِ الأَخْلاَقِ لاَ يَهْدِي لأَحْسَنِهَا إِلاَّ أَنْتَ وَاصْرِفْ عَنِّي سَيِّئَهَا لاَ يَصْرِفُ عَنِّي سَيِّئَهَا إِلاَّ أَنْتَ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ كُلُّهُ فِي يَدَيْكَ وَالشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ أَنَا بِكَ وَإِلَيْكَ تَبَارَكْتَ وَتَعَالَيْتَ أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ " . فَإِذَا رَكَعَ قَالَ " اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ خَشَعَ لَكَ سَمْعِي وَبَصَرِي وَعِظَامِي وَعَصَبِي " . فَإِذَا رَفَعَ قَالَ " اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَاءِ وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا بَيْنَهُمَا وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَيْءٍ بَعْدُ " . فَإِذَا سَجَدَ قَالَ " اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ سَجَدَ وَجْهِي لِلَّذِي خَلَقَهُ فَصَوَّرَهُ وَشَقَّ سَمْعَهُ وَبَصَرَهُ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ " . ثُمَّ يَقُولُ مِنْ آخِرِ مَا يَقُولُ بَيْنَ التَّشَهُّدِ وَالتَّسْلِيمِ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ وَمَا أَسْرَفْتُ وَمَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي أَنْتَ الْمُقَدِّمُ وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга ал-Ҳасан ибн Али ал-Халлол ривоят қилди, бизга Абул-Валид ат-Таёлисий ривоят қилди, бизга Абдул-Азиз ибн Абу Салама ва Юсуф ибн ал-Можишун ривоят қилдилар. Абдул-Азиз деди: менга амаким ривоят қилди, Юсуф эса деди: менга отам хабар берди, менга ал-Аъраж ривоят қилди, у Убайдуллаҳ ибн Абу Рофиъдан, у Али ибн Абу Толибдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозга турганларида: «Юзимни осмонлар ва ерни яратган Зотга, ҳаққа мойил бўлган ҳолда қаратдим, ва мен мушриклардан эмасман. Албатта намозим, қурбонлигим, ҳаётим ва ўлимим оламлар Робби Аллаҳникидир, Унинг шериги йўқ, мен шунга буюрилдим ва мен мусулмонларданман. Аллаҳим, Сен Подшоҳсан, Сендан ўзга илоҳ йўқ, Сен Роббимсан ва мен бандангман, ўзимга зулм қилдим ва гуноҳимни тан олдим, бас, барча гуноҳларимни мағфират қилгин, албатта гуноҳларни Сендан ўзга кечирмайди. Ва мени ахлоқларнинг энг гўзалига ҳидоят қилгин, уларнинг энг гўзалига Сендан ўзга ҳидоят қилмайди, ва ундан ёмонини мендан бургин, унинг ёмонини мендан Сендан ўзга бурмайди. Лаббайка ва саъдайка (амрингга итоатдаман ва Сенга ёрдамдаман), барча яхшилик Сенинг қўлингдадир, ёмонлик эса Сенга (нисбат берилмайди), мен Сен биландурман ва Сенга (қайтгувчидурман), Сен баракотлисан ва олийсан, Сендан мағфират сўрайман ва Сенга тавба қиламан,» дер эдилар. Рукуъ қилганларида: «Аллаҳим, Сенга рукуъ қилдим, Сенга иймон келтирдим ва Сенга таслим бўлдим, қулоғим, кўзим, суякларим ва пайларим Сенга бўйин эгди,» дер эдилар. (Бошларини) кўтарганларида: «Аллаҳим, Роббимиз, ҳамд Сенгадир, осмонни тўлдиргудек, ерни тўлдиргудек, улар орасидагини тўлдиргудек ва бундан кейин Сен истаган нарсани тўлдиргудек,» дер эдилар. Сажда қилганларида: «Аллаҳим, Сенга сажда қилдим, Сенга иймон келтирдим ва Сенга таслим бўлдим, юзим уни яратган, сўнг уни шакллантирган, қулоғи ва кўзини очган Зотга сажда қилди, бас, энг гўзал яратгувчи Аллаҳ баракотлидир,» дер эдилар. Сўнгра ташаҳҳуд билан салом орасида айтадиган охирги (сўзларидан бири) бу бўлар эди: «Аллаҳим, олдин қилган ва кейин қиладиган, яширин ва ошкора (қилган), ҳаддан ошган (гуноҳларимни) ва Сен мендан кўра яхшироқ биладиган (гуноҳларимни) мағфират қилгин, Сен олдинга Сурувчисан ва Сен орқага Қолдирувчисан, Сендан ўзга илоҳ йўқ.» (Абу Исо) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.