حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ الْمُقَدَّمِيُّ، حَدَّثَنَا يُوسُفُ الْمَاجِشُونُ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ عَبْدِ، الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ قَالَ " وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ حَنِيفًا وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَاىَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ اللَّهُمَّ أَنْتَ الْمَلِكُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ . أَنْتَ رَبِّي وَأَنَا عَبْدُكَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَاعْتَرَفْتُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي ذُنُوبِي جَمِيعًا إِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ وَاهْدِنِي لأَحْسَنِ الأَخْلاَقِ لاَ يَهْدِي لأَحْسَنِهَا إِلاَّ أَنْتَ وَاصْرِفْ عَنِّي سَيِّئَهَا لاَ يَصْرِفُ عَنِّي سَيِّئَهَا إِلاَّ أَنْتَ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ كُلُّهُ فِي يَدَيْكَ وَالشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ أَنَا بِكَ وَإِلَيْكَ تَبَارَكْتَ وَتَعَالَيْتَ أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ " . وَإِذَا رَكَعَ قَالَ " اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ خَشَعَ لَكَ سَمْعِي وَبَصَرِي وَمُخِّي وَعَظْمِي وَعَصَبِي " . وَإِذَا رَفَعَ قَالَ " اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا بَيْنَهُمَا وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَىْءٍ بَعْدُ " . وَإِذَا سَجَدَ قَالَ " اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدْتُ وَبِكَ آمَنْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ سَجَدَ وَجْهِي لِلَّذِي خَلَقَهُ وَصَوَّرَهُ وَشَقَّ سَمْعَهُ وَبَصَرَهُ تَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ " . ثُمَّ يَكُونُ مِنْ آخِرِ مَا يَقُولُ بَيْنَ التَّشَهُّدِ وَالتَّسْلِيمِ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَمَا أَخَّرْتُ وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ وَمَا أَسْرَفْتُ وَمَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي أَنْتَ الْمُقَدِّمُ وَأَنْتَ الْمُؤَخِّرُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ " .
Алий ибн Абу Толиб Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди)ки: У намозга турса: «Важжаҳту важҳия лиллази фатарас-самавоти вал-арда ҳанифан, ва ма ана минал-мушрикин; инна салати ва нусуки ва маҳяя ва мамати лиллаҳи Роббил-оламин, ло шарика лаҳ, ва бизалика умирту ва ана минал-муслимин. Аллаҳумма, Антал-Малику, ло илаҳа илла Анта; Анта Робби ва ана абдука, заламту нафси ваътарафту бизанби, фағфир ли зунуби жамиъан, иннаҳу ло яғфируз-зунуба илла Анта; ваҳдини ли-аҳсанил-ахлоқи, ло яҳди ли-аҳсаниҳа илла Анта; васриф анни саййиъаҳа, ло ясрифу анни саййиъаҳа илла Анта; лаббайка ва саъдайка, вал-хайру куллуҳу фи ядайка, ваш-шарру лайса илайка; ана бика ва илайка, табаракта ва таъолайта, астағфирука ва атубу илайка (Мен юзимни осмонлар ва ерни яратган Зотга — ботил дин(лар)дан ҳаққа бурилган ҳолда — қаратдим, ва мен мушриклардан эмасман; албатта намозим, қурбонлигим, ҳаётим ва ўлимим оламлар Робби Аллаҳ учундир, Унинг шериги йўқ; мен шунга буюрил дим ва мен мусулмонларданман. Аллаҳим, Сен Подшоҳсан, Сендан ўзга илоҳ йўқ; Сен Роббимсан, мен бандангман; нафсимга зулм қилдим ва гуноҳимни эътироф этдим; бас барча гуноҳларимни мағфират қил — чунки гуноҳларни Сендан ўзга ҳеч ким мағфират қилмас; мени энг гўзал ахлоққа ҳидоят қил — энг гўзалига Сендан ўзга ҳидоят қилмас; мендан ёмон (ахлоқ)ини буриб узоқлаштир — мендан ёмонини Сендан ўзга буриб узоқлаштирмас; лаббайка ва саъдайк (буйруғингга ҳозир ва итоатда ман); бутун яхшилик Сенинг қўлларингда, ёмонлик Сенга (нисбат берилмайди); мен Сен билан(ман) ва Сенга (қайтаман); баракали ва олийсан; Сендан мағфират сўрайман ва Сенга тавба қиламан)» дер эди. Рукуъ қилса: «Аллаҳумма, лака ракаъту, ва бика аманту, ва лака асламту; хашаъа лака самъи ва басари ва муххи ва азми ва асаби (Аллаҳим, Сенга рукуъ қилдим, Сенга иймон келтирдим, Сенга таслим бўлдим; қулоғим, кўзим, миям, суягим ва пайларим Сенга бўйсунди (хушуъ қилди))» дер эди. (Рукуъдан) бош кўтарса: «Аллаҳумма, Роббано, лакал-ҳамду милъас-самавоти ва милъал-арди ва милъа ма байнаҳума ва милъа ма шиъта мин шайъин баъд (Аллаҳим, Роббимиз, осмонлар тўлиги, ер тўлиги, улар орасидаги нарса тўлиги ва шундан кейин Сен хоҳлаган ҳар бир нарса тўлиги ҳамд Сенгадир)» дер эди. Сажда қилса: «Аллаҳумма, лака сажадту, ва бика аманту, ва лака асламту; сажада важҳи лиллази халақаҳу ва саввараҳу ва шаққа самъаҳу ва басараҳу, табаракаллаҳу аҳсанул-холиқин (Аллаҳим, Сенга сажда қилдим, Сенга иймон келтирдим, Сенга таслим бўлдим; юзим уни яратган, суратлаган, унинг қулоғи ва кўзини очган Зотга сажда қилди; яратгувчиларнинг энг гўзали Аллаҳ баракали бўлди)» дер эди. Кейин ташаҳҳуд билан салом орасида айтадиган сўзининг охири шу бўлар эди: «Аллаҳумма, иғфир ли ма қаддамту ва ма аххорту ва ма асрарту ва ма аъланту ва ма асрафту ва ма Анта аъламу биҳи минни; Антал-Муқаддиму ва Антал-Муъаххиру, ло илаҳа илла Анта (Аллаҳим, мен илгари қилган, кейин қолдирган, яширган, ошкор қилган, исроф қилган ва Сен мендан кўра билувчироқ бўлган (гуноҳ)ларимни мағфират қил; Сен (хоҳлаганингни) олдинга сурувчи ва (хоҳлаганни) орқага сурувчисан, Сендан ўзга илоҳ йўқ)».