حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، ح وَحَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، عَنْ خَالِدٍ، نَحْوَهُ عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ " اللَّهُمَّ رَبَّ السَّمَوَاتِ وَرَبَّ الأَرْضِ وَرَبَّ كُلِّ شَىْءٍ فَالِقَ الْحَبِّ وَالنَّوَى مُنَزِّلَ التَّوْرَاةِ وَالإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ كُلِّ ذِي شَرٍّ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِهِ أَنْتَ الأَوَّلُ فَلَيْسَ قَبْلَكَ شَىْءٌ وَأَنْتَ الآخِرُ فَلَيْسَ بَعْدَكَ شَىْءٌ وَأَنْتَ الظَّاهِرُ فَلَيْسَ فَوْقَكَ شَىْءٌ وَأَنْتَ الْبَاطِنُ فَلَيْسَ دُونَكَ شَىْءٌ " . زَادَ وَهْبٌ فِي حَدِيثِهِ " اقْضِ عَنِّي الدَّيْنَ وَأَغْنِنِي مِنَ الْفَقْرِ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Вуҳайб ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Ваҳб ибн Бақийя Холиддан, шунга ўхшаш, у Суҳайлдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: У тўшакларига борганларида: «Аллаҳумма роббас-самааваати ва роббал-арзи ва робба кулли шайъин, фаалиқал-ҳабби ван-наваа, муназзилат-тавраати вал-инжийли вал-қуръаан, аъуузу бика мин шарри кулли зий шаррин анта аахизун бинаасиятиҳи, антал-аввалу фалайса қаблака шайъун ва антал-аахиру фалайса баъдака шайъун ва антаз-зоҳиру фалайса фавқака шайъун ва антал-баатину фалайса дуунака шайъун (Эй Аллаҳ, осмонларнинг Робби, ернинг Робби ва ҳар бир нарсанинг Робби, донни ва данакни ёргувчи, Таврот, Инжил ва Қуръанни нозил қилгувчи! Ҳар бир ёмонлик эгасининг ёмонлигидан Сенга сиғинаман, уларнинг пешонасини Сен ушлаб турибсан. Сен Аввалсан, Сендан олдин ҳеч нарса йўқ; Сен Охирсан, Сендан кейин ҳеч нарса йўқ; Сен Зоҳирсан, Сендан устун ҳеч нарса йўқ; Сен Ботинсан, Сендан яқинроқ ҳеч нарса йўқ)» деяр эдилар. Ваҳб ўз ҳадисида зиёда қилди: «Иқзи аннид-дайна ва ағниний минал-фақр (Мендан қарзни адо эт ва мени фақирликдан бой қил).»