حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ كَعْبٍ، عَنْ شَدَّادِ بْنِ أَوْسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " سَيِّدُ الاِسْتِغْفَارِ اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ، وَأَبُوءُ لَكَ بِذَنْبِي، فَاغْفِرْ لِي، فَإِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ. إِذَا قَالَ حِينَ يُمْسِي فَمَاتَ دَخَلَ الْجَنَّةَ ـ أَوْ كَانَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ ـ وَإِذَا قَالَ حِينَ يُصْبِحُ فَمَاتَ مِنْ يَوْمِهِ ". مِثْلَهُ.
Мусаддад, Язид ибн Зурайъдан: Бизга Ҳусайн: Бизга Абдуллаҳ ибн Бурайда, у Бушайр ибн Каъбдан, у Шаддод ибн Авсдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилади: «Саййидул истиғфар: Аллаҳумма анта робби ла илаҳа илла анта, халақтани ва ана абдука, ва ана ала аҳдика ва ваъдика мастатаъту, абуу лака би-ниъматика ва абуу лака би-занби, фағфир ли фа-иннаҳу ла яғфируз-зунуба илла анта, аъузу бика мин шарри ма сонаъту (Аллаҳим, Сен менинг Роббимсан, Сендан бошқа илоҳ йўқ, Сен мени яратдинг ва мен Сенинг бандангман, мен иложи борича Сенинг аҳдинг ва ваъданг узраман, Сенинг неъматингни (эътироф қилиб) Сенга қайтаман, гуноҳимни Сенга қайтаман, бас, мени мағфират қил, чунки гуноҳларни Сендан бошқа ҳеч ким мағфират қилмайди, мен қилган (гуноҳ)нинг ёмонлигидан Сенга паноҳ тилайман). Ким уни кеч кирган пайтда айтса ва (ўша кечаси) ўлса, жаннатга киради — ёки жаннат аҳлидан бўлади; ким уни тонг отган пайтда айтса ва ўша куни ўлса» — шунинг мисли (жаннат аҳлидан бўлади)» дедилар.