6324-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Дуо китоби
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَنَامَ قَالَ " بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ أَمُوتُ وَأَحْيَا ". وَإِذَا اسْتَيْقَظَ مِنْ مَنَامِهِ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا، وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ".
Абу Нуайм, Суфёндан, у Абдулмалик ибн Умайрдан, у Рибъий ибн Ҳирошдан, у Ҳузайфадан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси тўшакларига (ётишга) борганларида: «Аллаҳим, Сенинг исминг билан ўламан ва тириламен» дер эдилар; уйқусидан уйғонганларида: «Бизни ўлдирганидан кейин тирилтирган Аллаҳга ҳамд бўлсин, қайтиш ҳам Унгадир» дер эдилар.