حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنْ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَخَذَ مَضْجَعَهُ مِنَ اللَّيْلِ قَالَ " اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَمُوتُ وَأَحْيَا ". فَإِذَا اسْتَيْقَظَ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ".
Абдон, Абу Ҳамзадан, у Мансурдан, у Рибъий ибн Ҳирошдан, у Хараша ибнул Ҳуррдан, у Абу Зардан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси тўшакларига (ётишга) борганларида: «Аллаҳим, Сенинг исминг билан ўламан ва тириламен» дер эдилар; уйқусидан уйғонганларида: «Бизни ўлдирганидан кейин тирилтирган Аллаҳга ҳамд бўлсин, қайтиш ҳам Унгадир» дер эдилар.