حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا نَامَ قَالَ " اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَحْيَا وَأَمُوتُ " . وَإِذَا اسْتَيْقَظَ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Вакиъ Суфёндан, у Абдулмалик ибн Умайдан, у Рибъийдан, у Ҳузайфадан ривоят қилди, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ухлаганларида: «Аллаҳумма бисмика аҳяа ва амууту (Эй Аллаҳ, Сенинг исминг билан тириламан ва ўламан)» деяр эдилар. Уйғонганларида эса: «Алҳамдулиллаҳиллазий аҳяанаа баъда маа амаатанаа ва илайҳин нушуур (Бизни ўлдирганидан кейин тирилтирган Аллаҳга ҳамд бўлсин, қайтиш ҳам Унга)» деяр эдилар.