حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي السَّفَرِ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ أَبِي مُوسَى، عَنِ الْبَرَاءِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَخَذَ مَضْجَعَهُ قَالَ " اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَحْيَا وَبِاسْمِكَ أَمُوتُ " . وَإِذَا اسْتَيْقَظَ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ " .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Абдуллаҳ ибн Абус-Сафардан, у Абу Бакр ибн Абу Мусодан, у ал-Бародан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ётоғига ётганларида: «Аллаҳим, исминг билан яшайман ва исминг билан ўламан», дердилар. Уйғонганларида эса: «Бизни ўлдирганидан сўнг тирилтирган Аллаҳга ҳамд бўлсин, қайтиш ҳам Унга (бўлади)», дердилар.