حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ حُذَيْفَةَ ـ رضى الله عنه قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَخَذَ مَضْجَعَهُ مِنَ اللَّيْلِ وَضَعَ يَدَهُ تَحْتَ خَدِّهِ ثُمَّ يَقُولُ " اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَمُوتُ وَأَحْيَا ". وَإِذَا اسْتَيْقَظَ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ".
Мусо ибн Исмоил, Абу Авонадан, у Абдулмаликдан, у Рибъийдан, у Ҳузайфадан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси тўшакларига ётганларида, қўлларини ёноқлари остига қўяр, сўнг: «Аллаҳим, Сенинг исминг билан ўламан ва тириламен» дер эдилар; уйғонганларида: «Бизни ўлдирганидан кейин тирилтирган Аллаҳга ҳамд бўлсин, қайтиш Унгадир» дер эдилар.