6312-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Дуо китоби
حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ قَالَ " بِاسْمِكَ أَمُوتُ وَأَحْيَا ". وَإِذَا قَامَ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ". تُنْشِرُهَا: تُخْرِجُهَا
Қабиса, Суфёндан, у Абдулмаликдан, у Рибъий ибн Ҳирошдан, у Ҳузайфадан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам тўшакларига (ётишга) борганларида: «Сенинг исминг билан ўламан ва тириламен» дер эдилар; турганларида (уйғонганларида) эса: «Бизни ўлдирганидан (ухлатганидан) кейин тирилтирган Аллаҳга ҳамд бўлсин, қайтиш ҳам Унгадир» дер эдилар.