حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا نُسَلِّمُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي الصَّلاَةِ فَيَرُدُّ عَلَيْنَا، فَلَمَّا رَجَعْنَا مِنْ عِنْدِ النَّجَاشِيِّ سَلَّمْنَا عَلَيْهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْنَا وَقَالَ " إِنَّ فِي الصَّلاَةِ شُغْلاً ".
Ибн Нумайр бизга айтди: Ибн Фузайл бизга айтди: Аъмаш бизга айтди, Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга — у зот намозда эканларида — салом берар эдик, у зот менга (саломни) қайтарар эдилар. Биз Нажошийнинг олдидан қайтганимизда, унга салом бердик, у зот бизга қайтармадилар ва: «Албатта намозда машғуллик бор», дедилар.
Иброҳим ибн Мусо бизга айтди: Исо — у Ибн Юнус — бизга хабар берди, Исмоилдан, у Ҳорис ибн Шубайлдан, у Абу Амр Шайбонийдан: У деди: Менга Зайд ибн Арқам айтди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида намозда гаплашар эдик, биримиз шеригига ҳожатини гапирар эди, ҳатто: «Намозларга риоя қилинглар» (ояти) нозил бўлди. Шунда биз жим туришга буюрилдик.