حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، حَدَّثَنَا عُمَارَةُ بْنُ الْقَعْقَاعِ، حَدَّثَنَا أَبُو زُرْعَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَىُّ الصَّدَقَةِ أَعْظَمُ أَجْرًا قَالَ " أَنْ تَصَدَّقَ وَأَنْتَ صَحِيحٌ شَحِيحٌ، تَخْشَى الْفَقْرَ وَتَأْمُلُ الْغِنَى، وَلاَ تُمْهِلُ حَتَّى إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ قُلْتَ لِفُلاَنٍ كَذَا، وَلِفُلاَنٍ كَذَا، وَقَدْ كَانَ لِفُلاَنٍ ".
Мусо ибн Исмоил бизга айтди: Абдулвоҳид бизга айтди: Умора ибн Қаъқў бизга айтди: Абу Зуръа бизга айтди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу бизга айтди: У деди: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келиб: ‹Ё Расулуллаҳ, қайси садақа ажри улуғроқ?› деди. У зот: «Сен соғ-саломат, очкўз (мол-жонига қизғанчиқ) ҳолда, фақирлукдан қўрқиб, бойликни орзу қилган ҳолда садақа қилишингдир. (Садақани) қолдириб турма, ҳатто (жон) томоққа етганда: ‹Фалончига бунча, фалончига бунча› деганингча — ҳолбуки у (мол) аллақачон фалончиники бўлиб бўлган (ворисларга ўтган)› дедилар.