باب مَنْ أَشْعَرَ وَقَلَّدَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ ثُمَّ أَحْرَمَ
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، قَالاَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْمَدِينَةِ زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي بِضْعَ عَشْرَةَ مِائَةً مِنْ أَصْحَابِهِ، حَتَّى إِذَا كَانُوا بِذِي الْحُلَيْفَةِ قَلَّدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْهَدْىَ وَأَشْعَرَ وَأَحْرَمَ بِالْعُمْرَةِ.
Аҳмад ибн Муҳаммад бизга айтди: Абдуллаҳ бизга хабар берди: Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у Урва ибн Зубайрдан, у Мисвар ибн Махрама ва Марвондан: Иккаласи: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбия замонида Мадинадан — ашобларидан ўн бир юз (1100)дан ортиғи билан — чиқди, ҳатто Зул-Ҳулайфада бўлганида, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳадяга (белги) тақди, ишъор қилди (туянинг ўркачини қонатиб белгилади) ва умрага иҳром боғлади.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، قَالاَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْمَدِينَةِ زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي بِضْعَ عَشْرَةَ مِائَةً مِنْ أَصْحَابِهِ، حَتَّى إِذَا كَانُوا بِذِي الْحُلَيْفَةِ قَلَّدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْهَدْىَ وَأَشْعَرَ وَأَحْرَمَ بِالْعُمْرَةِ.
Аҳмад ибн Муҳаммад бизга айтди: Абдуллаҳ бизга хабар берди: Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у Урва ибн Зубайрдан, у Мисвар ибн Махрама ва Марвондан: Иккаласи: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбия замонида Мадинадан — ашобларидан ўн бир юз (1100)дан ортиғи билан — чиқди, ҳатто Зул-Ҳулайфада бўлганида, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳадяга (белги) тақди, ишъор қилди (туянинг ўркачини қонатиб белгилади) ва умрага иҳром боғлади.
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا أَفْلَحُ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ فَتَلْتُ قَلاَئِدَ بُدْنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِيَدَىَّ، ثُمَّ قَلَّدَهَا وَأَشْعَرَهَا وَأَهْدَاهَا، فَمَا حَرُمَ عَلَيْهِ شَىْءٌ كَانَ أُحِلَّ لَهُ.
Абу Нуъайм бизга айтди: Афлаҳ бизга айтди, Қосимдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг (қурбонлик) туяларининг қилодаларини (бўйин белгиларини) ўз қўлларим билан эшди, сўнг у зот уларга (қилодани) тақди, ишъор қилди (белгилади) ва ҳадя қилди. (Лекин) унга ҳалол қилинган ҳеч нарса ҳаром бўлмади.