حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا أَفْلَحُ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ فَتَلْتُ قَلاَئِدَ بُدْنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِيَدَىَّ، ثُمَّ قَلَّدَهَا وَأَشْعَرَهَا وَأَهْدَاهَا، فَمَا حَرُمَ عَلَيْهِ شَىْءٌ كَانَ أُحِلَّ لَهُ.
Абу Нуъайм бизга айтди: Афлаҳ бизга айтди, Қосимдан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг (қурбонлик) туяларининг қилодаларини (бўйин белгиларини) ўз қўлларим билан эшди, сўнг у зот уларга (қилодани) тақди, ишъор қилди (белгилади) ва ҳадя қилди. (Лекин) унга ҳалол қилинган ҳеч нарса ҳаром бўлмади.