1757-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا أَفْلَحُ بْنُ حُمَيْدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ فَتَلْتُ قَلاَئِدَ بُدْنِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدَىَّ ثُمَّ أَشْعَرَهَا وَقَلَّدَهَا ثُمَّ بَعَثَ بِهَا إِلَى الْبَيْتِ وَأَقَامَ بِالْمَدِينَةِ فَمَا حَرُمَ عَلَيْهِ شَىْءٌ كَانَ لَهُ حِلاًّ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ал-Қаънабий ривоят қилди, бизга Афлаҳ ибн Ҳумайд ривоят қилди, у Қосимдан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳадий туяларининг қилода (белги)ларини ўз қўлларим билан эшдим, сўнг у уларни ишъор қилди ва қилода осди, сўнг уларни Байтга (Маккага) юборди ва ўзи Мадинада қолди. Унга аввал ҳалол бўлган бирор нарса ҳаром бўлмади.