باب الْفُتْيَا عَلَى الدَّابَّةِ عِنْدَ الْجَمْرَةِ
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عِيسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَفَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ، فَجَعَلُوا يَسْأَلُونَهُ، فَقَالَ رَجُلٌ لَمْ أَشْعُرْ فَحَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَذْبَحَ. قَالَ " اذْبَحْ وَلاَ حَرَجَ ". فَجَاءَ آخَرُ فَقَالَ لَمْ أَشْعُرْ فَنَحَرْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ. قَالَ " ارْمِ وَلاَ حَرَجَ ". فَمَا سُئِلَ يَوْمَئِذٍ عَنْ شَىْءٍ قُدِّمَ وَلاَ أُخِّرَ إِلاَّ قَالَ افْعَلْ وَلاَ حَرَجَ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Исо ибн Талҳадан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Видолашув ҳажида (хутба учун) турди, улар у зотдан сўрай бошлади. Бир киши: ‹Мен сезмадим, шунинг учун сўймасдан олдин соч олдирдим› деди. У зот: «Сўй, зарари йўқ» дедилар. Бошқаси келиб: ‹Мен сезмадим, (тош) отмасдан олдин сўйдим› деди. У зот: «(Тош) от, зарари йўқ» дедилар. Ўша куни олдинга сурилган ёки кейинга сурилган ҳеч нарсадан сўралмади-ки, илло у зот: «Қилавер, зарари йўқ» демаган бўлсин.
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، عَنْ عِيسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ ـ رضى الله عنه ـ حَدَّثَهُ أَنَّهُ، شَهِدَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ يَوْمَ النَّحْرِ، فَقَامَ إِلَيْهِ رَجُلٌ، فَقَالَ كُنْتُ أَحْسِبُ أَنَّ كَذَا قَبْلَ كَذَا. ثُمَّ قَامَ آخَرُ فَقَالَ كُنْتُ أَحْسِبُ أَنَّ كَذَا قَبْلَ كَذَا حَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَنْحَرَ، نَحَرْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ. وَأَشْبَاهَ ذَلِكَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " افْعَلْ وَلاَ حَرَجَ ". لَهُنَّ كُلِّهِنَّ، فَمَا سُئِلَ يَوْمَئِذٍ عَنْ شَىْءٍ إِلاَّ قَالَ افْعَلْ وَلاَ حَرَجَ.
Саъид ибн Яҳё ибн Саъид бизга айтди: Отам бизга айтди: Ибн Журайж бизга айтди: Зуҳрий менга айтди, Исо ибн Талҳадан, у Абдуллаҳ ибн Амр ибн Ос розияллаҳу анҳудан: У унга айтди-ки, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни қурбонлик куни хутба қилаётганида ҳозир бўлди. Унга бир киши туриб: ‹Мен шундай — шу (иш) шу (иш)дан олдин деб ўйлар эдим› деди. Сўнг бошқаси туриб: ‹Мен шу — шу (иш)дан олдин деб ўйлар эдим: мен сўймасдан олдин соч олдирдим, (тош) отмасдан олдин сўйдим› деди ва шунга ўхшашлар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг ҳаммасига: «Қилавер, зарари йўқ» дедилар. Ўша куни ҳеч нарса(ҳақида) сўралмади-ки, илло у зот: «Қилавер, зарари йўқ» демаган бўлсин.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، قَالَ أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عِيسَى بْنُ طَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ وَقَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى نَاقَتِهِ. فَذَكَرَ الْحَدِيثَ. تَابَعَهُ مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ.
Ишоқ бизга айтди: Яъқуб ибн Иброҳим бизга хабар берди: Отам бизга айтди, Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан: Исо ибн Талҳа ибн Убайдуллаҳ менга айтди: У Абдуллаҳ ибн Амр ибн Ос розияллаҳу анҳумани шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз туяси устида (хутба учун) турди — сўнг ҳадисни зикр қилди. Унга Маъмар Зуҳрийдан (ривоят қилиб) мутобаат қилди.