حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، عَنْ عِيسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ ـ رضى الله عنه ـ حَدَّثَهُ أَنَّهُ، شَهِدَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ يَوْمَ النَّحْرِ، فَقَامَ إِلَيْهِ رَجُلٌ، فَقَالَ كُنْتُ أَحْسِبُ أَنَّ كَذَا قَبْلَ كَذَا. ثُمَّ قَامَ آخَرُ فَقَالَ كُنْتُ أَحْسِبُ أَنَّ كَذَا قَبْلَ كَذَا حَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَنْحَرَ، نَحَرْتُ قَبْلَ أَنْ أَرْمِيَ. وَأَشْبَاهَ ذَلِكَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " افْعَلْ وَلاَ حَرَجَ ". لَهُنَّ كُلِّهِنَّ، فَمَا سُئِلَ يَوْمَئِذٍ عَنْ شَىْءٍ إِلاَّ قَالَ افْعَلْ وَلاَ حَرَجَ.
Саъид ибн Яҳё ибн Саъид бизга айтди: Отам бизга айтди: Ибн Журайж бизга айтди: Зуҳрий менга айтди, Исо ибн Талҳадан, у Абдуллаҳ ибн Амр ибн Ос розияллаҳу анҳудан: У унга айтди-ки, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни қурбонлик куни хутба қилаётганида ҳозир бўлди. Унга бир киши туриб: ‹Мен шундай — шу (иш) шу (иш)дан олдин деб ўйлар эдим› деди. Сўнг бошқаси туриб: ‹Мен шу — шу (иш)дан олдин деб ўйлар эдим: мен сўймасдан олдин соч олдирдим, (тош) отмасдан олдин сўйдим› деди ва шунга ўхшашлар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг ҳаммасига: «Қилавер, зарари йўқ» дедилар. Ўша куни ҳеч нарса(ҳақида) сўралмади-ки, илло у зот: «Қилавер, зарари йўқ» демаган бўлсин.