حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُسْأَلُ يَوْمَ النَّحْرِ بِمِنًى، فَيَقُولُ " لاَ حَرَجَ ". فَسَأَلَهُ رَجُلٌ، فَقَالَ حَلَقْتُ قَبْلَ أَنْ أَذْبَحَ. قَالَ " اذْبَحْ، وَلاَ حَرَجَ ". وَقَالَ رَمَيْتُ بَعْدَ مَا أَمْسَيْتُ. فَقَالَ " لاَ حَرَجَ ".
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Язид ибн Зурайъ бизга айтди: Холид бизга айтди, Икримадан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан қурбонлик куни Минода сўралар, у зот: «Зарари йўқ» дер эдилар. Бир киши у зотдан сўраб: ‹Мен сўймасдан олдин соч олдирдим› деди. У зот: «Сўй, зарари йўқ» дедилар. У: ‹Мен кеч киргач (оқшомдан кейин) (тош) отдим› деди. У зот: «Зарари йўқ» дедилар.