حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ، سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ السَّلَمِ، فِي النَّخْلِ فَقَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ بَيْعِ الثَّمَرِ حَتَّى يَصْلُحَ، وَنَهَى عَنِ الْوَرِقِ بِالذَّهَبِ نَسَاءً بِنَاجِزٍ. وَسَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَقَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ بَيْعِ النَّخْلِ حَتَّى يَأْكُلَ أَوْ يُؤْكَلَ، وَحَتَّى يُوزَنَ. قُلْتُ وَمَا يُوزَنُ قَالَ رَجُلٌ عِنْدَهُ حَتَّى يُحْرَزَ.
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Ғундар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Амрдан, у Абулбахтарийдан: Мен Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) хурмода салам ҳақида сўрадим. У деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мевани — токи у яхши ҳолатга келмагунча — сотишдан ман қилди ва кумушни олтинга қарзга нақдга (сотиш)дан ман қилди. Мен Ибн Аббосдан сўрадим, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хурмо (дарахти)ни — токи у ейилмагунча ёки егулик бўлмагунча ва токи у ўлчанмагунча — сотишдан ман қилди. Мен дедим: Ўлчаниши нима? Унинг ёнидаги бир киши деди: Токи у (чамалаб) белгиланмагунча.