حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي الْبَخْتَرِيِّ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ السَّلَمِ، فِي النَّخْلِ فَقَالَ نُهِيَ عَنْ بَيْعِ النَّخْلِ، حَتَّى يَصْلُحَ، وَعَنْ بَيْعِ الْوَرِقِ، نَسَاءً بِنَاجِزٍ. وَسَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ عَنِ السَّلَمِ، فِي النَّخْلِ، فَقَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ بَيْعِ النَّخْلِ حَتَّى يُؤْكَلَ مِنْهُ، أَوْ يَأْكُلَ مِنْهُ، وَحَتَّى يُوزَنَ.
Бизга Абулвалид ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Амрдан, у Абулбахтарийдан, у деди: Мен Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) хурмода салам (олдиндан тўлов) ҳақида сўрадим. У деди: Хурмо дарахтини — токи у яхши ҳолатга келмагунча — сотишдан ва кумушни қарзга (насияга) нақдга сотишдан ман қилинган. Мен Ибн Аббосдан хурмода салам ҳақида сўрадим, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хурмо (дарахти)ни — токи ундан ейилмагунча (егулик бўлмагунча) ёки ундан емагунча ва токи у ўлчанмагунча (чамаланмагунча) — сотишдан ман қилди.