باب الطِّيبِ عِنْدَ الإِحْرَامِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَدَّهِنُ بِالزَّيْتِ. فَذَكَرْتُهُ لإِبْرَاهِيمَ قَالَ مَا تَصْنَعُ بِقَوْلِهِ حَدَّثَنِي الأَسْوَدُ عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى وَبِيصِ الطِّيبِ فِي مَفَارِقِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُحْرِمٌ.
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди: Суфён бизга айтди, Мансурдан, у Саъид ибн Жубайрдан: У деди: Ибн Умар розияллаҳу анҳума (иҳромда) зайтун ёғи суртар эди. Мен буни Иброҳимга зикр қилдим. У: ‹Унинг сўзини нима қиласан? Менга Асвад айтди, Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: ‹Гўё мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг соч айрилган жойларидаги хушбўйнинг ялтирашига қараб тургандекман, ҳолбуки у зот муҳрим (иҳромда) эди›› деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَدَّهِنُ بِالزَّيْتِ. فَذَكَرْتُهُ لإِبْرَاهِيمَ قَالَ مَا تَصْنَعُ بِقَوْلِهِ حَدَّثَنِي الأَسْوَدُ عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى وَبِيصِ الطِّيبِ فِي مَفَارِقِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُحْرِمٌ.
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди: Суфён бизга айтди, Мансурдан, у Саъид ибн Жубайрдан: У деди: Ибн Умар розияллаҳу анҳума (иҳромда) зайтун ёғи суртар эди. Мен буни Иброҳимга зикр қилдим. У: ‹Унинг сўзини нима қиласан? Менга Асвад айтди, Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: ‹Гўё мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг соч айрилган жойларидаги хушбўйнинг ялтирашига қараб тургандекман, ҳолбуки у зот муҳрим (иҳромда) эди›› деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ كُنْتُ أُطَيِّبُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لإِحْرَامِهِ حِينَ يُحْرِمُ، وَلِحِلِّهِ قَبْلَ أَنْ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Абдурраҳмон ибн Қосимдан, у отасидан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга иҳромга кирган пайтларида иҳромлари учун, ва Байтни тавоф қилишдан олдин иҳромдан чиқар пайтларида (ҳалол бўлишлари учун) хушбўй (атир) суртар эдим.