حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَدَّهِنُ بِالزَّيْتِ. فَذَكَرْتُهُ لإِبْرَاهِيمَ قَالَ مَا تَصْنَعُ بِقَوْلِهِ حَدَّثَنِي الأَسْوَدُ عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى وَبِيصِ الطِّيبِ فِي مَفَارِقِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُحْرِمٌ.
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди: Суфён бизга айтди, Мансурдан, у Саъид ибн Жубайрдан: У деди: Ибн Умар розияллаҳу анҳума (иҳромда) зайтун ёғи суртар эди. Мен буни Иброҳимга зикр қилдим. У: ‹Унинг сўзини нима қиласан? Менга Асвад айтди, Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: ‹Гўё мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг соч айрилган жойларидаги хушбўйнинг ялтирашига қараб тургандекман, ҳолбуки у зот муҳрим (иҳромда) эди›› деди.