حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ جَرِيرٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى، قَالَ اعْتَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاعْتَمَرْنَا مَعَهُ فَلَمَّا دَخَلَ مَكَّةَ طَافَ وَطُفْنَا مَعَهُ، وَأَتَى الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ وَأَتَيْنَاهَا مَعَهُ، وَكُنَّا نَسْتُرُهُ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ أَنْ يَرْمِيَهُ أَحَدٌ. فَقَالَ لَهُ صَاحِبٌ لِي أَكَانَ دَخَلَ الْكَعْبَةَ قَالَ لاَ. قَالَ فَحَدِّثْنَا مَا، قَالَ لِخَدِيجَةَ. قَالَ " بَشِّرُوا خَدِيجَةَ بِبَيْتٍ فِي الْجَنَّةِ مِنْ قَصَبٍ لاَ صَخَبَ فِيهِ وَلاَ نَصَبَ ".
Ишоқ ибн Иброҳим бизга айтди, Жарирдан, у Исмоилдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Авфодан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам умра қилди, биз ҳам у зот билан умра қилдик. У зот Маккага киргач, тавоф қилди, биз ҳам у зот билан тавоф қилдик. У зот Сафо ва Марвага келди, биз ҳам у зот билан унга келдик. Биз уни Макка аҳлидан — бирор киши унга (тошни) отишидан — тўсиб (ҳимоя қилиб) турар эдик. Бир ўртогим унга: ‹У Каъбага кирдими?› деди. У: ‹Йўқ› деди. У: ‹Бўлмаса, бизга у Хадичага нима деганини сўзлаб бер› деди. У: ‹У зот: ‹Хадичага — жаннатда қамиш (марварид)дан бўлган бир уй билан суюнч берингиз, унда на шовқин бор, на чарчоқ› деди› деди.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ جَرِيرٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى، قَالَ اعْتَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاعْتَمَرْنَا مَعَهُ فَلَمَّا دَخَلَ مَكَّةَ طَافَ وَطُفْنَا مَعَهُ، وَأَتَى الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ وَأَتَيْنَاهَا مَعَهُ، وَكُنَّا نَسْتُرُهُ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ أَنْ يَرْمِيَهُ أَحَدٌ. فَقَالَ لَهُ صَاحِبٌ لِي أَكَانَ دَخَلَ الْكَعْبَةَ قَالَ لاَ. قَالَ فَحَدِّثْنَا مَا، قَالَ لِخَدِيجَةَ. قَالَ " بَشِّرُوا خَدِيجَةَ بِبَيْتٍ فِي الْجَنَّةِ مِنْ قَصَبٍ لاَ صَخَبَ فِيهِ وَلاَ نَصَبَ ".
Ишоқ ибн Иброҳим бизга айтди, Жарирдан, у Исмоилдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Авфодан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам умра қилди, биз ҳам у зот билан умра қилдик. У зот Маккага киргач, тавоф қилди, биз ҳам у зот билан тавоф қилдик. У зот Сафо ва Марвага келди, биз ҳам у зот билан унга келдик. Биз уни Макка аҳлидан — бирор киши унга (тошни) отишидан — тўсиб (ҳимоя қилиб) турар эдик. Бир ўртогим унга: ‹У Каъбага кирдими?› деди. У: ‹Йўқ› деди. У: ‹Бўлмаса, бизга у Хадичага нима деганини сўзлаб бер› деди. У: ‹У зот: ‹Хадичага — жаннатда қамиш (марварид)дан бўлган бир уй билан суюнч берингиз, унда на шовқин бор, на чарчоқ› деди› деди.
حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، قَالَ سَأَلْنَا ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنْ رَجُلٍ، طَافَ بِالْبَيْتِ فِي عُمْرَةٍ، وَلَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، أَيَأْتِي امْرَأَتَهُ فَقَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَطَافَ بِالْبَيْتِ سَبْعًا، وَصَلَّى خَلْفَ الْمَقَامِ رَكْعَتَيْنِ، وَطَافَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ سَبْعًا، وَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ. قَالَ وَسَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ فَقَالَ لاَ يَقْرَبَنَّهَا حَتَّى يَطُوفَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ.
Ҳумайдий бизга айтди: Суфён бизга айтди, Амр ибн Динордан: У деди: Биз Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан — умрада Байтни тавоф қилиб, Сафо билан Марва орасида тавоф қилмаган киши — хотинига яқинлашадими (деб) сўради. У: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (Маккага) келди, Байтни етти (марта) тавоф қилди, Мақом ортида икки ракаат ўқиди ва Сафо билан Марва орасида етти (марта) тавоф қилди. ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор››› деди. У деди: Биз Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан (ҳам) сўради, у: ‹У Сафо билан Марва орасида тавоф қилмагунча унга яқинлашмасин› деди.
حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، قَالَ سَأَلْنَا ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنْ رَجُلٍ، طَافَ بِالْبَيْتِ فِي عُمْرَةٍ، وَلَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، أَيَأْتِي امْرَأَتَهُ فَقَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَطَافَ بِالْبَيْتِ سَبْعًا، وَصَلَّى خَلْفَ الْمَقَامِ رَكْعَتَيْنِ، وَطَافَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ سَبْعًا، وَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ. قَالَ وَسَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ فَقَالَ لاَ يَقْرَبَنَّهَا حَتَّى يَطُوفَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ.
Ҳумайдий бизга айтди: Суфён бизга айтди, Амр ибн Динордан: У деди: Биз Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан — умрада Байтни тавоф қилиб, Сафо билан Марва орасида тавоф қилмаган киши — хотинига яқинлашадими (деб) сўради. У: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (Маккага) келди, Байтни етти (марта) тавоф қилди, Мақом ортида икки ракаат ўқиди ва Сафо билан Марва орасида етти (марта) тавоф қилди. ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор››› деди. У деди: Биз Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан (ҳам) сўради, у: ‹У Сафо билан Марва орасида тавоф қилмагунча унга яқинлашмасин› деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَيْسِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالْبَطْحَاءِ وَهُوَ مُنِيخٌ فَقَالَ " أَحَجَجْتَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " بِمَا أَهْلَلْتَ ". قُلْتُ لَبَّيْكَ بِإِهْلاَلٍ كَإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَحْسَنْتَ. طُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ أَحِلَّ ". فَطُفْتُ بِالْبَيْتِ، وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، ثُمَّ أَتَيْتُ امْرَأَةً مِنْ قَيْسٍ، فَفَلَتْ رَأْسِي، ثُمَّ أَهْلَلْتُ بِالْحَجِّ. فَكُنْتُ أُفْتِي بِهِ، حَتَّى كَانَ فِي خِلاَفَةِ عُمَرَ فَقَالَ إِنْ أَخَذْنَا بِكِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّهُ يَأْمُرُنَا بِالتَّمَامِ، وَإِنْ أَخَذْنَا بِقَوْلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّهُ لَمْ يَحِلَّ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْىُ مَحِلَّهُ.
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди: Ғундар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Қайс ибн Муслимдан, у Ториқ ибн Шиҳобдан, у Абу Мусо Ашъарий розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига Батҳода келдим, у зот (туяни) чўктирган эди. У зот: «Ҳаж қилдингми?» дедилар. Мен: ‹Ҳа› дедим. У зот: «Нимага талбия айтдинг?» дедилар. Мен: ‹Лаббайк, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг иҳромидек иҳром билан› дедим. У зот: «Яхши қилдинг. Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қил, сўнг (иҳромдан) чиқ» дедилар. Мен Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қилдим, сўнг Қайс(қабиласи)дан бир аёлнинг олдига келдим, у бошимни титди (таради), сўнг мен ҳаж билан талбия айтди. Мен буни — Умарнинг хилофатигача — фатво қилиб (айтар) эдим. У: ‹Агар биз Аллаҳнинг Китобини олсак, у бизни (ҳаж ва умрани) тўлиқ (бажаришга) буюради, агар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сўзини олсак, у зот ҳадя ўз ўрнига етмагунча (иҳромдан) чиқмади› деди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا عَمْرٌو، عَنْ أَبِي الأَسْوَدِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ، مَوْلَى أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ حَدَّثَهُ أَنَّهُ، كَانَ يَسْمَعُ أَسْمَاءَ تَقُولُ كُلَّمَا مَرَّتْ بِالْحَجُونِ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ لَقَدْ نَزَلْنَا مَعَهُ هَا هُنَا، وَنَحْنُ يَوْمَئِذٍ خِفَافٌ، قَلِيلٌ ظَهْرُنَا، قَلِيلَةٌ أَزْوَادُنَا، فَاعْتَمَرْتُ أَنَا وَأُخْتِي عَائِشَةُ وَالزُّبَيْرُ وَفُلاَنٌ وَفُلاَنٌ، فَلَمَّا مَسَحْنَا الْبَيْتَ أَحْلَلْنَا، ثُمَّ أَهْلَلْنَا مِنَ الْعَشِيِّ بِالْحَجِّ.
Аҳмад ибн Исо бизга айтди: Ибн Ваҳб бизга айтди: Амр менга хабар берди, Абул-Асваддан: Асмо бинти Абу Бакрнинг чўриси Абдуллаҳ унга айтди-ки, у Асмони — ҳар Ҳажундан ўтганида — шундай деганини эшитар эди: ‹Аллаҳ Муҳаммадга саловот айтсин! Биз у зот билан шу ерда (манзилга) тушган эдик, биз ўша куни енгил (юксиз), уловларимиз оз, озуқаларимиз оз эди. Мен, синглим Оиша, Зубайр, фалончи ва фалончи умра қилдик. Биз Байтни силагач (тавоф тугагач), (иҳромдан) чиқдик, сўнг кечки пайтда ҳаж билан талбия айтдик›.