حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَيْسِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالْبَطْحَاءِ وَهُوَ مُنِيخٌ فَقَالَ " أَحَجَجْتَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " بِمَا أَهْلَلْتَ ". قُلْتُ لَبَّيْكَ بِإِهْلاَلٍ كَإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَحْسَنْتَ. طُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ أَحِلَّ ". فَطُفْتُ بِالْبَيْتِ، وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، ثُمَّ أَتَيْتُ امْرَأَةً مِنْ قَيْسٍ، فَفَلَتْ رَأْسِي، ثُمَّ أَهْلَلْتُ بِالْحَجِّ. فَكُنْتُ أُفْتِي بِهِ، حَتَّى كَانَ فِي خِلاَفَةِ عُمَرَ فَقَالَ إِنْ أَخَذْنَا بِكِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّهُ يَأْمُرُنَا بِالتَّمَامِ، وَإِنْ أَخَذْنَا بِقَوْلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَإِنَّهُ لَمْ يَحِلَّ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْىُ مَحِلَّهُ.
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди: Ғундар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Қайс ибн Муслимдан, у Ториқ ибн Шиҳобдан, у Абу Мусо Ашъарий розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига Батҳода келдим, у зот (туяни) чўктирган эди. У зот: «Ҳаж қилдингми?» дедилар. Мен: ‹Ҳа› дедим. У зот: «Нимага талбия айтдинг?» дедилар. Мен: ‹Лаббайк, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг иҳромидек иҳром билан› дедим. У зот: «Яхши қилдинг. Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қил, сўнг (иҳромдан) чиқ» дедилар. Мен Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қилдим, сўнг Қайс(қабиласи)дан бир аёлнинг олдига келдим, у бошимни титди (таради), сўнг мен ҳаж билан талбия айтди. Мен буни — Умарнинг хилофатигача — фатво қилиб (айтар) эдим. У: ‹Агар биз Аллаҳнинг Китобини олсак, у бизни (ҳаж ва умрани) тўлиқ (бажаришга) буюради, агар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сўзини олсак, у зот ҳадя ўз ўрнига етмагунча (иҳромдан) чиқмади› деди.