حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُوَافِينَ لِهِلاَلِ ذِي الْحَجَّةِ فَقَالَ لَنَا " مَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يُهِلَّ بِالْحَجِّ فَلْيُهِلَّ وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يُهِلَّ بِعُمْرَةٍ فَلْيُهِلَّ بِعُمْرَةٍ، فَلَوْلاَ أَنِّي أَهْدَيْتُ لأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ ". قَالَتْ فَمِنَّا مَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ، وَمِنَّا مَنْ أَهَلَّ بِحَجٍّ، وَكُنْتُ مِمَّنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ، فَأَظَلَّنِي يَوْمُ عَرَفَةَ، وَأَنَا حَائِضٌ، فَشَكَوْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " ارْفُضِي عُمْرَتَكِ، وَانْقُضِي رَأْسَكِ وَامْتَشِطِي، وَأَهِلِّي بِالْحَجِّ ". فَلَمَّا كَانَ لَيْلَةُ الْحَصْبَةِ أَرْسَلَ مَعِي عَبْدَ الرَّحْمَنِ إِلَى التَّنْعِيمِ، فَأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ مَكَانَ عُمْرَتِي.
Муҳаммад ибн Салом бизга айтди: Абу Муовия бизга хабар берди: Ҳишом бизга айтди, отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Зул-Ҳижжа ҳилолига тўғри (яқин) ҳолда (йўлга) чиқдик. У зот бизга: «Сизлардан ким ҳаж билан талбия айтишни хоҳласа, талбия айтсин, ким умра билан талбия айтишни хоҳласа, умра билан талбия айтсин. Агар мен ҳадя келтирмаганимда, мен умра билан талбия айтар эдим» дедилар. У деди: Биздан умра билан талбия айтгани ҳам, ҳаж билан талбия айтгани ҳам бор эди. Мен умра билан талбия айтганлардан эдим. Арафа куни мени — мен ҳайзли ҳолда — соялади (етиб келди). Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга шикоят қилдим. У зот: «Умрангни тарк қил, бошингни еч ва тара, ҳаж билан талбия айт» дедилар. Ҳасба кечаси бўлганида, у зот мен билан Абдурраҳмонни Танъимга юборди, мен ўз умрам ўрнига (бошқа) умра билан талбия айтди.