باب الصَّوْمِ يَوْمَ النَّحْرِ
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ مِينَا، قَالَ سَمِعْتُهُ يُحَدِّثُ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ يُنْهَى عَنْ صِيَامَيْنِ، وَبَيْعَتَيْنِ الْفِطْرِ، وَالنَّحْرِ،، وَالْمُلاَمَسَةِ، وَالْمُنَابَذَةِ،.
Иброҳим ибн Мусо бизга айтди: Ҳишом бизга хабар берди, Ибн Журайждан: У деди: Амр ибн Динор менга хабар берди, Ато ибн Минодан: У деди: Мен уни Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан сўзлаб бераётган ҳолда эшитди: У деди: Икки рўза ва икки савдодан қайтарилади: фитр ва наҳр (қурбонлик) (кунлари рўзаси), ва муломаса (кийимни ушлаб (кўрмай) сотиш) ва мунобаза (кийимни отиб (кўрмай) сотиш).
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُعَاذٌ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ زِيَادِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ فَقَالَ رَجُلٌ نَذَرَ أَنْ يَصُومَ يَوْمًا، قَالَ أَظُنُّهُ قَالَ الاِثْنَيْنِ، فَوَافَقَ يَوْمَ عِيدٍ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ أَمَرَ اللَّهُ بِوَفَاءِ النَّذْرِ، وَنَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ صَوْمِ هَذَا الْيَوْمِ.
Муҳаммад ибн Мусанно бизга айтди: Муоз бизга айтди: Ибн Авн бизга хабар берди, Зиёд ибн Жубайрдан: У деди: Бир киши Ибн Умар розияллаҳу анҳуманинг олдига келиб: ‹Бир киши бир кунни рўза тутишни назр қилди — у (Зиёд): ‹Душанба деди деб ўйлайман› деди — у ийд кунига тўғри келди (ҳақида)› деди. Ибн Умар: ‹Аллаҳ назрни адо этишга буюрди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бу кунни рўза тутишдан қайтарди› деди.
حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ، قَالَ سَمِعْتُ قَزَعَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ غَزَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثِنْتَىْ عَشْرَةَ غَزْوَةً قَالَ سَمِعْتُ أَرْبَعًا مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَعْجَبْنَنِي قَالَ " لاَ تُسَافِرِ الْمَرْأَةُ مَسِيرَةَ يَوْمَيْنِ إِلاَّ وَمَعَهَا زَوْجُهَا أَوْ ذُو مَحْرَمٍ، وَلاَ صَوْمَ فِي يَوْمَيْنِ الْفِطْرِ وَالأَضْحَى، وَلاَ صَلاَةَ بَعْدَ الصُّبْحِ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ، وَلاَ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى تَغْرُبَ، وَلاَ تُشَدُّ الرِّحَالُ إِلاَّ إِلَى ثَلاَثَةِ مَسَاجِدَ مَسْجِدِ الْحَرَامِ، وَمَسْجِدِ الأَقْصَى، وَمَسْجِدِي هَذَا ".
Ҳажжож ибн Минҳол бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Абдул-Малик ибн Умайр бизга айтди: У деди: Мен Қазаъани (эшитди): У деди: Мен Абу Саъид Худрий розияллаҳу анҳуни — у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўн икки ғазотда (жангда) қатнашган эди — шундай деганини эшитди: ‹Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан тўрт (нарса)ни эшитди, улар мени ҳайратга солди›: У зот: «Аёл икки кунлик (масофа) йўлга — ёнида эри ёки маҳрам (эгаси) бўлмаган ҳолда — сафар қилмасин. Фитр ва азҳо икки кунида рўза йўқ. Субҳдан кейин қуёш чиқгунча намоз йўқ, асрдан кейин ботгунча (намоз йўқ). Фақат уч масжидга: Масжидул-Ҳаром, Масжидул-Ақсо ва менинг шу масжидимга(гина) йўл (асбоби) боғланади (сафар қилинади)» дедилар.