حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، ح وَحَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَتِيقٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَدْعُو فِي الصَّلاَةِ وَيَقُولُ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْمَأْثَمِ وَالْمَغْرَمِ ". فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ مَا أَكْثَرَ مَا تَسْتَعِيذُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مِنَ الْمَغْرَمِ قَالَ " إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا غَرِمَ حَدَّثَ فَكَذَبَ وَوَعَدَ فَأَخْلَفَ ".
Бизга Абулямон ривоят қилди, бизга Шуайб хабар берди, у Зуҳрийдан; ва бизга Исмоил ривоят қилди, у деди: Менга акам ривоят қилди, у Сулаймондан, у Муҳаммад ибн Абу Атиқдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урвадан: Оиша (розияллаҳу анҳо) унга хабар берди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозда дуо қилар ва: «Аллаҳим, мен Сендан гуноҳ ва қарздан паноҳ сўрайман», дер эди. Унга бир айтувчи: Ё Расулуллаҳ, қарздан паноҳ сўрашингни кўпайтирдинг, деди. У: «Албатта киши қарздор бўлса, гаплашса ёлғон айтади, ваъда қилса хилоф қилади», деди.