حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ رَجُلٌ يُخْدَعُ فِي الْبَيْعِ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِذَا بَايَعْتَ فَقُلْ لاَ خِلاَبَةَ ". فَكَانَ يَقُولُهُ.
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Абдулазиз ибн Муслим ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Динор ривоят қилди, у деди: Мен Ибн Умарни (розияллаҳу анҳумо) эшитдим, у деди: Бир киши савдода алданар эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Савдолашганингда: ла хилаба (алдаш йўқ) деб айт», деди. У шуни (айтиб юрар) эди.
حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَجُلاً، أَعْتَقَ عَبْدًا لَهُ، لَيْسَ لَهُ مَالٌ غَيْرُهُ، فَرَدَّهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، فَابْتَاعَهُ مِنْهُ نُعَيْمُ بْنُ النَّحَّامِ.
Бизга Осим ибн Али ривоят қилди, бизга Ибн Абу Зиъб ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Мункадирдан, у Жобирдан (розияллаҳу анҳу): Бир киши ўз қулини озод қилди, ундан бошқа моли йўқ эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (озод қилишни) қайтарди (бекор қилди), уни ундан Нуайм ибн Наҳҳом сотиб олди.